ტანსაცმლის ინდივიდუალური კერვა თავის ხიბლს  არასოდეს არ კარგავს, ერთ დროს პეწი­ანობისა და თანამედროვე მოდის, ყველაზე გავრცელებული ფორმულაა: ვინც  გიკერავს ტანსაც­მ­ელს, ისე გამო­იყუ­რები. 
ჩვენ პატარა ქალაქში ამ სა­ქმეს წლე­ბია ემსა­ხურება ერთი სანდომიანი ქალბატონი, რომლის სტაჟი და გამ­ოც­დილება საკმაოდ დიდია, თვა­ლის ერთი შევლება და უკვე იცის, ვის რა მოუხდება და რო­გორი სტი­ლი უნდა შეურ­ჩი­ოს.
,,ჰო და არას” სტუმარია, ქალბატონი ციალა ურუშაძე-ლომაძე, იგი ყოფილი სასტუმროს შენ­ობის პირველ სათულზე განთა­თავსებულ სამკერვალოში ფუსფუსებს და როგორც ჩვენთან ამ­ბ­ო­ბს მომხმარებელიც არ აკლია. 
სამკერვალოს გაფა­რ­თ­ოებისა­თვის სპეციალური პროგრამით შე­ი­ძინა რამდენიმე საკერავი მანქანა, უთო და სხვა საჭირო ინვენტარი.  უნდოდა  დაესაქმებინა სხ­ვე­­­ბიც, მაგრამ ვერ შეძლო, უცაბედად დატრიალებულმა ტრა­გედიამ ვაჟიშვილი წაართვა.  გა­რ­კვეული პე­რი­ოდის შემდეგ საკ­უთარ თავში ძალა იპოვა, რომ მუ­შაობა გა­ეგ­რძ­ელებინა.
ჩვენ მას სამკერვალოში  ვესტ­უ­მრეთ და სანამ რამდენიმე კით­ხვას დავუსვამდით, უკვე შემოვ­იდნენ შეკვეთის მისაცემად თუ მოსაკითხად. დღეს ადრე უნდა წავიდე შვილთაშვილს ვნათლავ ხვალ, უნდა მოვემზადოო  და ულამაზესი პაწია კაბა გვაჩვენა.  ეს ჩემი საჩუქარია, გვითხრა, თავი ოდნავ დახარა და დააყოლა: ახლა შვილიშვილებით და შვილათაშვი­ლებით მიხარია ცხოვრებაო. 
- ქალბატონო ციალა, თქვენ ჩვენს ქალაქში ყველა გიცნობთ და იცის თქვენს შესახებ. გვინდა გკითხოთ, როგორია დღეს დამო­კიდებულება ინდივიდუალურად შეკერილი ტანსაცმლის მიმართ, თუმცა უკვე ვხედავთ რომ შეკვ­ეთები საკმაოდ გაქვთ?
- მხოლოდ პანდემიის პერიო­დ­ში ვერ მოვდიოდი და ეს იყო, თო­­რემ მე ჩემი კლიენტები სულ მყავს. 
- თავად რომელი სასწავლებელი გაქვთ დამთავრებული და რა­ტომ აირჩიეთ ეს საქმე?
- სამწელნახევარი ვისწავლე ბა­თ­უმში. კერვა ბავშვობიდან მიყვარდა, ოჯახი უკვე შექმნილი მქონდა, რომ ავისრულე ეს ოცნება. დავ­ამთავრე სასწავლებელი და მუ­შა­ობა დავიწყე ლანჩხუ­თის სა­ყოფა­ცხ­ო­ვრებო მომსახურების სამმართველოს მეორე კომბინა­ტ­ში, მკერევად, იქ, სადაც ახლა ,,მედალფას“ შენ­ობაა... 
სოფელ ლესაში კერვის კურსებიც მქონდა გახსნილი და ვას­წავ­ლიდი კერვას. 
მერე თბილისში წავედი, მაშინ უკვე ცუდი დრო იყო. ქსოვილებს ვყიდულობდი,  ვკერავდი შარვ­ლე­ბს და ლილოში ვყიდდი. თბი­ლი­სიდან რომ ჩამოვედი, აქ დავიწყე მუ­შაობა.
- როგორც ვხედავთ საჭირო ინ­ვე­ნ­ტარი გაქვთ. 
- გრანტი მოვიგე და შევიძინე ეს ყველაფერი.
- ალბათ გინდოდათ რომ სხვებიც დაგესაქმებინათ?
- დიახ მინდოდა, მერე  შვილის ამბავი და...  გავითიშე ჩემო კარ­გო. მინდოდა გამეხსნა რაღაცა, მე მოწოდებით პედაგოგი ვარ, მო­სწავლე ბევრი მყავდა ძალიან.   კერვა მიყვარს და მამშვიდებს.  ეს ჩემი მოწოდებაა. 
- ალბათ დიდი პასუხისმგებლობაა ქსოვილს დაჭრა?
-  ქსოვილის დაჭრა ძალიან მნი­­შვნელოვანი პროცესია. ახლა უკევე შეჩვეული ვარ. აქ ვერ ვჭრი, სახლში ჯერ ვხაზავ მერე ვჭრი, თითოეულ დეტალს ვგრძნობ.
- ძირითადად  ქალის ტანსაც­მე­ლს კერავთ?
- ქალის ტანს­აცმელს აბსოლუტურად ყველა­ფერს ვკერავ. მამაკაცის ტანსაცმლის გადა­კე­თ­ებაზეც ვმუშაობ.
- ქსოვილები მოაქვთ თქვენთან თუ საკუთარიც გაქვთ?
- ქსოვილებიც მაქვს.  მივდივარ,  ვარჩევ, ჩამომაქვს და კლიენტებსაც მოაქვთ.
- ალბათ ბევრი ცნობილი ქალ­ბ­ა­ტო­ნისათვის გექნებათ შეკე­რი­ლი ტანსაცმელი, ადრინდელ პერი­ოდ­ში ხომ საკუთარი მკერავის შეკე­რილი, განსაკუთრებით პოპულა­რული იყო, ახლა როგორაა?
- კლიენტები მაშინ მეტი იყო, თუმცა ახლაც არ ვუჩივი ამას. ბევრი იყო ცნობილი ვინც მი­კვე­თავდა, ჩვენს ქალაქშიც და დედა­ქალაქშიც.  მაგალითად ნინო ბუ­რ­ჯ­ანაძის დაცვის უფროსს შევ­უკერე ტან­საცმელი. მან მთე­ლი საკუთარი გარდერობი გაახლა. ასევე მსახიობ იზა გი­გ­ოშვი­ლისთვის მაქვს შენაკერი ტანსა­ცმელი.
- კულტურა იყო ასეთი, ტან­საცმელს იკერავდნენ განსა­კუ­თრებით სადღესასწაულოდ, ახ­ლა როგორ არის? ჩვენს ქალაქში ეკონომიკურად ძლიერი მოსახ­ლეობა არ ცხოვრობს, მაგრამ  ტენდენცია,  როგორც თქვენს სამ­კერვალოში იგრძნობა, ჩვენს ქალქშიც გრძელდება,  ასეა?
- სუფთა ხელი მაქვს ძალიან და ყოველთვის ჩემთან მოდიოდნენ, ახლაც ასეა, რა თქმა უნდა.
- განსაკუთრებული რაც დაგ­ამახ­სოვრდათ რა შეგიკერიათ?
- სადედოფლო კაბები, პალტოც. ჩემი შეკერილი პალტო მაკა გოგიჩაიშვილს ეცვა და ყველა ეკითხებოდა, თურმე სად შეიკ­ერეო. 
მეხერხება თანამედროვე სტილიც და იმის შეგრძნებაც მაქვს ვის რა უხდება. გამგეობაში მუშაობენ ქალბატონები, რომლებიც ჩემთან იკერავენ ტანსა­ცმელს, ასევე პედაგოგები ექიმები და სხვები. მიხარია ახლა რომ ვხედავ მათ, ასევე იყო ადრეც ქალაქის ცნობილი ქალბატონები იკერავდენენ.
- ალბათ გაქვთ საკუთარი სტილიც, რომელიც გიყვართ?
- არის შემთხვევები, როცა შე­მკვეთს ვერ დაარწმუნებ, მაგრამ ვცდილობ ვურჩევ კიდეც რაღაც­ეებს. 
- მინდა გავბედო და გკითხოთ ფასები როგორია თქვენთან?
- შედარებით შეღავათიან და ხე­ლმისაწვდომ ფასებში ვკერავ და ამიტომაც არ მაკლია კლიენტურა.
- შვილიშვილები და შვილ­თაშვ­ი­ლები ბევრი გყავთ?
-  კი როგორ არა, გოგოსგანაც და ბიჭისგანაც მყავს.  მათი სიყ­ვა­რულით ვცხოვრობ. ჩემი ქალი­შ­ვილი თბილისში ცხო­ვრობს,  მისი მეუღლეა ნიკა ლაშაური, ჟურნალისტი, რომლის სტატიები იბეჭდება ჟურნალ ,,თბი­ლ­ისე­ლებში“. შვილიშვილი -  გიორგი ლაშაური სპორტული კო­მენ­და­ტორია ,,იმედის“ არხზე, მეორე შვილიშვილი ასევე ,,იმ­ედის” არხზე ხმის რეჟი­სორია.