„ჰო და არას“ სტუმარია, ახალგაზრდა ოჯახი, სამი წევრით: ნანა გიგინეიშვილი, გიორგი რუსიძე და აკო რუსიძე, რომელიც წლებია ლანჩხუთიდან საცხოვრებლად იტალიაში გადავიდა; 
- ნანა, დავიწყოთ თქვენი ისტო­რიით. როგორც ვიცი, პირველმა თქვენ დატოვეთ ოჯახი და წა­ხ­ვედით, დატოვეთ მეუღლე და მცი­რეწლოვანი ბავშვი, წლის და რვა თვის, რამ მიგაღებინათ ეს გა­და­წყვეტილება?
- მძიმე ეკონომიკური პირობების გამო, მივიღე ძალიან რთული გა­დაწყვეტილება, რომ ჩემი შვილ­ისთვის და ოჯახისთვის შემექმნა საცხოვრებელი პირობები უკეთესი პირობების შესა­ქმნელად, ბოლო გზა იყო ემიგრაცია. 
- ჩახვედით იტალიაში, გაიხს­ენ­ეთ ჩასვლის და გარემოსთან შესა­გუ­ებელი მძიმე დღეები.
- პირველად ჩავედი ფლორენ­ცი­აში. რადგან ფლორენციაში სამ­სახ­ურისთვის საჭირო იყო ენის ცოდნა და ლეგალურად მუშობის საბუ­თე­ბი, ამიტომ გადავწყვიტე ჩემით მე­პოვა გზა და წამოვედი იტალიის სამხრეთით, კალაბრიის ერთ-ერთ ქალაქში კოზენცაში. თავიდან ძალ­იან გამიჭირდა უცხო ქვეყანაში, უცხო ადამიანებთან შეგუება, ამავდროულად შვილის და ოჯახის მო­ნა­ტრების სურვილი ძალიან ცუდად მოქმედებდა ჩემს ფსიქიკაზე, მაგრამ ისევ შვილისთვის მოვახერხე ყველაფერი, ვისწავლე ენა, შევეგუე იტალიური ცხოვრების პირობებს და დავიწყე მუშაობა ბებოსთან. 3 წე­ლი ვმუშაობდი მასთან. 3 წლის შემდეგ გადავწყვიტე, რომ ოჯახი ჩამომეყვანა ჩემთან.
- გაიხსენე ოჯახთან შეხვედრის დღე.
- აკო დავტოვე წლის და რვა თვის, ფაქტიურად ბავშვის გა­ზ­რდაში, მხო­ლ­ოდ ინტე­რ­ნეტით და ფინ­ან­სურად ვიღებდი მონაწილეობას, ჩე­­მი მე­უღლე, გიორგი რუსიძე ფაქტიურად დე­დო­ბ­ასაც უწევდა ბავშვს. ჩამოს­ვლის დღეს ბავშვი გაოგნებული მი­ყურებდა, იყო ცრემლები, ჩა­ხუ­ტება, მოფერება, თავიდან ცოტ­ათი გაუჭირდა ბავშვს ჩემთან შე­გუება, მერე უკვე დავუბრუნდით ერთად ცხოვრების რიტმს.
- და უკვე ერთად ხართ. რას საქმიანობთ და რომ მომიყვეთ თქვენი ერთი დღის შესახებ.
- ვმუშაობ ბიზნესმენებთან რომლებსაც აქვთ ღვინის დიდი ბიზნესი. ისინი აწარმოებენ 12 სახეობის ღვინოს. გიორგი მუშაობს ვაზის ბაღში, უვლის ვაზს, მე ღვინის ჩამოსხმის დროს ვახდენ ღვინის ბოთლების ეტიკეტირებას, და ვახარისხებ ყუთებში, ვამზადებთ უკვე გასატანად, მათი ღვინის რე­ალიზება ხდება, როგორც იტალ­იაში, ასევე ამერიკაში, გერმანიასა და სხვა დიდ ქვეყნებში. რაც შეეხება აკოს, ის წელს უკვე შეაღებს იტალიური სკოლის კარს.
- მოგვიყევით თუ აპირებთ საქარ­თველოში დაბრუნ­ებ­ას და როდის?
- საბოლოო ჯამში, იმიტომ ვართ აქ, რომ საქართველოში დაბრუნებ­ისას უკვე გვქონდეს საცხოვრებელი პირობები შექმნილი, შე­ვძლოთ ოჯახის რჩენა და აღარ ვიფიქროთ ისევ საქართ­ველოს და­ტ­ოვებაზე.
- როგორც ვიცი, ძალიან ბევრ ადამიანს ეხმარებით და უკვალავთ გზას ემიგრაციისკენ, როგორ ახერ­ხებთ ამას და რატომ?
- ჩემი გამოვლილი გაჭ­ირ­ვებიდან გამომდინარე, მინდა ყვე­ლა ჩამო­სულს გავუმართო ხელი და დავეხმარო გზის გა­კვალვაში, რომ მათაც შეძლონ ემიგრაციაში ნორმალურ პირობე­ბ­ში მუშობა.
- და ბოლოს, რას გვეტყოდით და რაზე გწყდებათ ყველაზე მეტად გული?
- გული იმაზე მწყდება,  რომ მე­ნა­ტ­რება ჩემი მიწა-წყალი და ჩემს ქვეყანაში არ არის იმის პირობები, რომ მანდ შევძლოთ ცხოვრება და ვირჩინოთ თავი, ვარ­ჩინოთ ოჯახები. მინდა, ჩემმა ქვე­ყანამ მომცეს დაბ­რუნების სა­შუ­ალება და შემიქმნას სამუშაო ად­გილები, რომ არ მომიწიოს ქვეყნის დატოვება, ასევე ვი­სურ­ვებდი, ყველა ემიგრანტს ჰქონდეს ქვეყანაში და­ბრუნების საშუა­ლება.