ლტოლვილის რთული  ცხოვრება, ოთხმოცდაათიანი წლების საქართველოს ავბედითი ისტორიის მიერ თავსდატეხილი ქარიშხალი, 
რამდენჯერმე გამოცვლილი საცხოვრებელი, ვეტერანი მეუღლლესთან ერთად ფიზიკური შრომით  და პედაგოგის მწირი ხელფასით შექმნილი ორი ვაჟიშვილის მომავალი  და ვალით ნაყიდი ერთი საუკუნის სახლი, რომელიც დღემდე ვერ გადახურა,  ახლა კი ყოველი გაწვიმების ეშინია.
,,ჰო და არას” სტუმარია პედაგოგი ლეილა ჩვამანია.
_ ქალბატონო ლეილა, ძალიან ძნელია აფხაზეთის ომის რთული დღეების გახსენება, რომლის შედეგად თქვენ გურიაში აღმოჩნდით, რამდენიმე სიტყვით გვითხარით, როგორ ჩამო­ხ­ვედით აქ? 
_ 1992 წლიდან ვარ ლა­ნჩხუთში. მეუღლე იბ­რ­ძოდა და დარჩა სო­ხუმში, წამოვ­ედი ორი ბა­ვშვით,  სამი დღე-ღამე აეროპოტში ვიყავით, თვ­ი­­თ­­მფ­რინავით 25 ად­ა­მია­ნის ნაც­ვ­ლად,   72 კა­ცი მო­ვ­­ფრი­ნავდით. ამ სიმძი­მის გამო, სიმაღლე ვერ აიღო თვით­მფრი­ნა­ვმა და ­ჩე­მმა მეუღლემ იფ­ი­ქრა ხომ არ დავ­ღუ­პე ცოლ-შვილიო. რაც წა­მოღ­ებუ­ლი მქონდა სა­ჭმელი ვუ­რიგებდი ყვე­ლას, ბავშვები  ტირ­ოდ­ნ­ენ მამა უნდო­დათ. უმ­ც­როსი - მურადი სკო­ლაში ჯერ არ და­დი­ოდა, მანუჩარი კი მესამე კლასელი იყო. ჩამოვე­დ­ით  ქუთაისში, მერე წყ­ა­­ლ­­ტუბოში წაგ­ვიყვა­ნეს, მოაწერე ხელი საბუთ­ზეო, რომ მითხ­რეს მხედველობა დამ­ეკარგა იმდენად გავნერვიულდი, პი­რველ სართულზე გა­გ­ვა­მწესეს, პური მოგვიტა­ნეს,  შიოდა ბავშვებს. მეორე დღეს,  დილას ავდე­ქით 7 საათზე და წამო­ვე­დით სამტრე­დიაში, სადაც ჩემი რძა­ლი ცხოვრობდა, მაზლის ცოლი, იმაზე ვფიქრობდი სულ,  რომ ეს ბავშვები არ დამკარგ­ვოდა, პატრონთან მინდოდა ყოფნა და 20 დღე დავრჩი სამ­ტრე­დიაში.
დედაჩემი არის სოფელ  აკეთიდან, დეიდაშვილები და ბიძაშვილები მყავს ამ სოფლიდან. გურია ძალიან მიყვარდა და წამოვედი აქეთ.  ჯერ ჯუნე­წ­ერ­ში ვცხოვრობდი. მაშინ სახელმ­წიფო რაღაცას _ ზეთს, ფქვილს და ცოტა  რამეს გვაძლევდა, იქედან  ებ­რ­ა­ლი­ძე­ების სახლში გადავედი, სადაც 8 წელი ვცხოვრობდი, მერე  გვიმბა­ლაურში ვიყავი 13 წელი. ამასობაში გამოჩნდა ეს სახლი, ვიფიქრე, ბავშვები უსახლკაროდ არ დამრჩეს-მეთქი და ჩემს ქმარს და­ვურეკე თბილისში, ვკითხე აზრი. კაპიკი არ გვქონდა, უნ­და მესესხებინა. მერე ყველამ ხელი შემიწყო, ზოგი სესხით, ლატარია ვითამაშე,  ჩემი ისტორია და ბანკების ისტორია გადავსებულია. ვშრომობდი, რომ ბა­ვშვები ფიზიკურად გადამერ­ჩინა, ჩემი მეუღლე, პროფესორი კაცი ბაზარში დავაყენე, რომ როგორმე თა­ვი გაგვეტანა და ვალები გაგვესტუმრებინა.  სახლი შევიძინე, ნაწილი ვალები დავფარე, რემონტი არ მქონდა გაკეთებული და მეუღლეც გარდამეცვალა.    _ სკოლაში რომელ წელს დაიწყეთ მუშაობა?
_ როცა ჩამოვედი, მაშინვე დავიწყე მუშაობა, მაჩხვარეთის სკოლა­ში, ქი­მია-ბიოლოგია-გეოგრაფიის მასწავ­ლებლად. მერე პირველ სკოლაში გამოჩნდა ადგილი, ექვსი საათი მომცეს და ასე დავიწყე, ძალიან კმაყოფილი ვარ პედკოლექტივის თანა­დგომით. მე მართლაც ამ კოლექტივმა გადამარჩინა, მეუღლე რომ გარდამეცვალა, ყველამ დამეხმარა, რომ გამეკეთებინა ერთი ოთახი მაინც, მიცვალებული მოვასვენე აქ, რომ ერთი ღამე საკუთარ სახლში ყოფილიყო.
ყველაფერი გამოვცადე,  შრომის არ მეშინია, ჩემი მეუღლე ამბობდა მენა­გვედ ვიმუშავებ, ოღონდაც ბავშვები იყოს კარგადო. პროფესორი კაცი ოთ­ხი გამოგონების ავტორი იყო, მაგ­რამ ფიზიკურად  მუშაობდა.
_ რამდენი ხნის მერე ჩამოვიდა თქვენი მეუღლე თქვენი ჩამოს­ვლიდან?
_ ალბათ ნახევარი წელი იყო გა­სული, რაც ჩვენ ჩამოვედით, ქობალია რომ შემოვიდა ის პერიოდი იყო,  როცა საყოვეთაო  შერიგება მოხდა. ჩვე­ნს წასაყვანად ჩამოვიდა, იქამდე ჩამოგვაკითხა  სამხედრო ფორმით  და კინაღამ გახადეს თურმე მატა­რე­ბელში, ხიდი ცხენის წყალზე   დაინგრა და ბავშვები ზუ­რ­გით უნდა გადა­გვეყვანა. ვიდექი გაჩერებაზე ,,ელექ­ტრიჩკას“ უნდა გავყოლოდით და სად მიდიხარო, ჩემმა ახლობელმა მითხრა, ხო­ცავენ ჯაპანაში ერთ­მანეთსო, ასე და­ვრჩით აქ.
არაფერი არ წამოგვიღია სოხუმიდან, ერთი ნამცეციც კი, შეირაღების უფროსი იყო ჩემი მეუღლე, ორი ინ­სტიტუტი ქონდა დამთავრებული,  სა­ამ­შენებლო და მექანიზაციის ფაკულტეტები, სოხუმში ხუთოთა­ხიანი ბინა გვქონდა, გარეუბანში სახლი, მანქანაც გვყავდა. ჩემმა მეუღლემ დიდი პროექტი გაუკეთა ,,სა­ტყე­ოს“ და თანხას აძლევდნენ, მაგრამ უთხრა რომ სა­ხ­ლის აშენება უნ­დოდა, მო­რები ჩამოი­ტანა, დახერხა, რვა­ათასი ცალი ბერკეტი თ­ავისი ხელით დაამზადა... დარჩა ეს ყველაფერი სო­ხუმში.    
_ რამდენი ხანია ამ სა­ხ­ლში ცხოვრობთ?
_ მეუღლის სიცოცხ­ლე­ში ვიყიდეთ, მაგრამ როცა და­­­იღუპა არ იყო გაკეთ­ებუ­ლი, ფანჯრებიც არ მქო­ნდა გამოცვლილი, დავ­რჩი მარტო. ორივე შვილი სტუდენტი იყო, უფალმა შე­­მიწყო ხელი ამდენი ვა­ლი გამესტუმრებინა და ახ­­ლა სამი თვე არაა, რაც დავამთავრე, მაგრამ სახურავი გადას­ახურია, გვერდიდანაც აწვიმს, ჭერში ჭუ­რჭელი მიდევს, წვიმა რომ მოვა წყალია რ ჩამ­ო­ვიდეს.
_ ვინმეს მიმართეთ რომ სახურავის გადახურვაზე და­გე­ხმაროთ?
_ კი, როგორ არა, ადგილობრივ ხელისუფლებას მივმართე და მაინც დამაინც ქარიშხალი უნდა მოვიდეს, რომ მთლიანად ახადოს სახურავიო, ასე მითხრეს. ადგილობრივ მერიაში ვიყავი მისული. ვიცი რომ ბევრს მისცეს სახურავები, თანაც ორჯერ. ვის არ მივმართე, მაგრამ ვერაფერი გავხდი, მე ჩხუბი არ შემიძლია და ვართ ასე, გვაწვიმს თავზე.
_ სახლი ერთი საუკუნის იქნება?
_კი მასეა, ახლა იყო ერთ-ერთ საიტზე გამოქვეყნებული ძველ სახ­ლები, მათ შორის ჩემი  სახლიცაა.  კე­­დლები თავისით ცვიოდა და ყველა მოვხსენით, მაგრამ ვერ დავასრულეთ.
_ ლტოლვილთა განსახლების სამ­ინისტროს მიმართეთ, რაიმეთი დაგე­ხმარათ?
_ კი, ქუთაისშია ეს ორგანიზაცია და იქ დავწერეთ განცხადება,  ჩემი მეუღ­ლის სიცოცხლეში.
_ სახურავის მასალაც დაზიანებულია?
_ დიახ, ხის მასალა დამპალია, კრა­მიტებს ვეძებთ, რომ გადავახუროთ ჩემი მაზლი ადის სახურავზე, აკეთებს და მეშინია არ ჩავარდეს, დიდი წვიმების დროს ძალიან გვეშინია, სახურავი მთლიადად ძველია და ვერ გაუ­ძ­ლებს.