რამდენიმე დღეა ლანჩხუთს ემიგრაციის თემამ გადაუფრინა.
,,თქვენ ყოველ დღე წუწუნებთ, თუ რა მძიმე და აუტანელია აქ ყოფნა, მაგრამ არაფერს აკეთებთ, რომ ყველაფერი შეცვალოთ და თავი დააღწიოთ აქაურობას!” _ ფრაზა კენ კიზის რომანდან _  ,,ვი­ღ­აცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა". მილოშ ფო­რ­მანმა 1975 წელს  გადაიღო ამავე სახელწოდების ფილმი.
წიგნის ეპიგრაფია:
,,...ერთი მოფრინდა, ერთი გაფრინდა
გუგულის ბუდეზე სხვა გადაფრინდა.”
რამდენიმე დღის წინ სრულიად ლანჩხუთელთა ფეისბუქ სამეგობროს ემიგრაციის თემამ გადაუფრინა, გოგონა რომელმაც დიდი ხანია არაა,  შექმნა საქვ­ელმოქმედო ორგანიზაცია და  უამრავ შეჭირვებულ ოჯახს  დაეხმარა, თა­ვად გახდა იძულებული უცხოეთში წა­ს­ულიყო, იგი სულ მალე ქვეყანას ტოვებს. პირველ რიგში მინდა წარმატებები ვუსურვო ნინია ბარამიძეს, ამ გზაზე და სულ მალე ახალი იდეებით და გამოცდილებებით დახ­უნძლული დაბრუნებულიყოს კეთილი საქმის მსახურად, ბედნიერი და მხიარული.
რას ვფიქრობ?  შეიძლება მავანს შეშურდა კიდეც ცოტათი, არც ესაა გასაკვირი. მათ შორის შეიძლება მეც ვიყო, რადგან უკვე დიდი ხანია იმედით ველოდები ქვეყნის დალაგებას, დამლაგებელი კი ისევ ჩვენ უნდა ვიყოთ ქართველი ხალხი, მაგრამ ვართ კი?!.. რა უფრო შეგშურდა? ვეკითხები ჩემს თავს: ამ უთავბოლო ქვეყანას რომ ტოვებს, თუ შენზე ერთი თაობით ახალგაზრდაა და შენზე მეტის გაკეთება შე­უძლია? ალბათ ერთიც და მეორეც, სამწუხაროდ დროის უკან დაბრუნება არავის ძალუძს, თუმცა  ემიგრაციაში არაერთი ჩემი ტოლი ქალბატონი  მიემგზავრება და უფრო ხანშიშეს­უ­ლებიც კი, ერთმა ახლობელმა მი­თხრა, დიდი ხანია პასპორტში აღარც კი ვიხედები, სანამ ჯანი მომდევს, მჭირდება ანაზღაურებადი სამუშაო, აქეთ შვი­ლ­ებს და შვილიშვილებს ვტოვებ,  მენატრებიან, მაგრამ საქარ­თველოში ხანდახან ოთხ-ხუთ წე­ლიწადში რამდენიმე კვირით ჩამო­ვდივარ და მაშ­ინვე უკან დაბრუნებაზე ვიჭერ თადარიგსო.
აგერ უკვე ოცდაათი წელია ვხე­დავთ, როგორ ტოვებენ ამ ჩვენს პატარა რაიონს ადამიანები, თითო­ეული მათგანი მარტო სტატისტიკის ნაწილი კი არა, ერთი ოჯახის გასაჭირია, ეს ოჯახები კი მთელი ქვეყანაა. პირველი მეგობარი რომ გავაცილე, იმის მერე 25 წელი გავიდა. მართლაც ძალიან ბევრი წასულა თურმე, სტატისტიკის მიხედვით: ბო­ლო ერთ წელიწადში 100 ათასმა მოქალაქემ დატოვა ქვვეყანა, ემიგ­რაციაში  მიდიან გამოცდილი სპეციალისტები: ექიმები, პედაგოგები, ინ­ჟი­ნრები, რომლებიც უცხო ქვე­ყნებში სხვების სახლებს ალაგებენ, მოხუცებს უვლიან, კაფეებში ჭუ­რჭელს რეცხავენ… ასე „იკარგებიან“, „ეგუებიან“, „ითქვიფებიან.“ საბედნიეროდ, ნაწილს უმართლებს და დიდი მცდელობის შედეგად წარმატებას აღწევს, კარგ სამსახურს ან თავის პატარა ბიზნესს იწყებს და მატერიალურად ძლიერდება, მყარ სა­ფუძველს იძენს.…
არასოდეს დამავიწყდება,  სამი წე­ლი იქნება გასული, ზაფხულის მიწ­ურული იყო, ქუჩაში ჟურნალისტი ლალი იმედაიშვილი შემხვდა უფ­როსი გოგონას სტუდენტობა მივულოცე, მანაც მომილოცა. იმ წელს ჩემი უმცროსი შვილიც გახდა სტუდენტი, ერთ­მანეთს გამოცდილებები გავუზიარეთ და მერე  სე­ვდიანი ღიმილით  მი­თხრა, იტალიაში ვაპი­რებ წასვლას, სხვა რა გზა მაქვსო. გული კი მეტკინა, თითქოს რაღაც ჩამწყდა,  მაშინაც გავიფიქრე, ალბათ ასე სჯობს-მეთქი. იმის მერე თითქმის ყოველდღე ვკი­­თხულობ სოციალურ ქსელში ლალის ემოციურ პოსტებს და თით­ქოს  დაუსწრებლად გავითავისეთ ბე­ვ­რმა ჩვენგანმა რა არის ემიგრაცია?!
სულ ახლახან საქართველო ასევე დატოვა ლანჩხუთის წინა მოწვევის საკრებულოს ოპოზიციონერმა წევრმა ლელა ჩახვაძემ.
...და ასე მიემართება საქართველოს რჩეულ მოქალაქეთა გრძელი სია ემიგრაციაში, სანამ ქვეყანაში რამე არ გამოსწორდება და ყველაფერს თავისი სახელი არ დაერქმევა, სანამ მეპურეს, კონდიტერს, ფერშალს, მას­წავლებელს, ექიმს თუ ინჟინერს თავისი ადგილი ეცოდინება, ამაოდ არავინ გალევს წუთისოფელს პროფესიის შეძენაში,  ბოლოს და ბო­ლოს ადამიანს ბითუმად აღარ შეა­ფასებენ, მხოლოდ ერთი რომელიმე პარტიის წევრობით არ განსაზ­ღ­ვრავენ მის ცოდნას და გამოცდილებას... მანამ, სანამ პირველადი მოხმარების საშუალებებით სავსე ფუთ­ებს დაეკარგებათ ხიბლი და ბავშვებს სათამაშოები და ტკბილეული უფრო გაახარებთ, ვიდრე ზეთი მაკარონი და შაქარი.
 დიახ ეს დროც დადგება.