ზოგი ადამიანი საკუთარ თავს საქმით წარმოაჩენს, ზოგი _ სიტყვით, ზოგი კი იმ სითბოთი, რომელსაც სხვებს უნაწილებს. ია კვასხაძე ამ სამივე თვისებას აერთიანებს. იგი ადამიანებში სიკეთეს ეძებს, პოულობს და სხვებისთვისაც შესამჩნევს ხდის.
ქალბატონი ია გაზეთ „ჰო და არას“ შტატიანი თანამშრომელი არ არის, მაგრამ წლებია, რედაქციის ცხოვრების თანამონაწილეა. მისი წერილები თითქმის ყველა ნომერში გვხვდება და მკითხველისთვის უკვე ნაცნობ, საყვარელ ადამიანად აქცევს ავტორს, რომელიც სიტყვით კი არ ცდილობს თავის წარმოჩენას, არამედ სხვების წარმოჩენით გამოხატავს საკუთარ პიროვნებას.
იას პიროვნული პორტრეტის მთავარი შტრიხი ადამიანებისადმი განსაკუთრებული ყურადღებაა. მას შეუძლია, ყოველდღიურობის ხმაურში შეამჩნიოს ის, რასაც ხშირად გვერდს ვუვლით; დაინახოს ადამიანის გულით გაკეთებული საქმე, შრომით მოპოვებული შედეგი, უანგაროდ გაღებული სიკეთე. მისთვის ადამიანური ღირსება მხოლოდ დიდ მიღწევებში არ ვლინდება. იგი აფასებს პატიოსან შრომას, პასუხისმგებლობას, პროფესიის სიყვარულს, სხვებზე ზრუნვას და იმ პატარა, ერთი შეხედვით შეუმჩნეველ საქმეებს, რომელთა გარეშეც საზოგადოებრივი ცხოვრება ბევრად უფრო ღარიბი იქნებოდა.
ია იმ ადამიანთა რიცხვს მიეკუთვნება, რომელთაც სხვისი წარმატება საკუთარი სიხარულივით შეუძლიათ მიიღონ. სხვისი დაფასება მისთვის მოვალეობა კი არა, შინაგანი მოთხოვნილებაა. იგი არ ელოდება, როდის გახდება ადამიანი ყველასთვის ცნობილი, როდის მოიხსენიებენ მას დიდ მიღწევათა შორის. იასთვის საკმარისია, დაინახოს პატიოსანი შრომა, გულწრფელი მცდელობა, ადამიანური სიკეთე _ და უკვე უჩნდება სურვილი, ამის შესახებ სხვებსაც უამბოს.
ამ თვისებაში იას ხასიათის სიღრმე იკითხება. სხვისი ღვაწლის დანახვას დაკვირვებული თვალი სჭირდება, მის დაფასებას _ კეთილი გული, ხოლო საზოგადოებამდე მიტანას _ პასუხისმგებლობის გრძნობა. ია ამ სამივე თვისებას თავის წერილებში აერთიანებს, ამიტომ მისი პატარა წერილები მხოლოდ ინფორმაციის მიწოდება არ არის; ისინი ადამიანური ურთიერთობების გაძლიერებას, ერთმანეთის დანახვასა და დაფასებას ემსახურება.
იას აქვს იშვიათი უნარი, ჩვეულებრივ ამბავში ადამიანური ღირებულება აღმოაჩინოს. იგი არ ეძებს მხოლოდ გამორჩეულ მოვლენებსა და ხმაურიან წარმატებებს. მისთვის მნიშვნელოვანია ისიც, ვინც ჩუმად, დაუღალავად, თავისი საქმის სიყვარულით ემსახურება ოჯახს, პროფესიას, მშობლიურ კუთხესა და საზოგადოებას. სწორედ ასეთი ადამიანების შესახებ წერა აქცევს მის წერილებს გულწრფელ, თბილ და მკითხველისთვის ახლობელ ტექსტებად.
მისი ხასიათის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მხარე შრომისმოყვარეობა და ერთგულებაა. წლებია, ია თანამშრომლობს „ჰო და არა“-ს რედაქციასთან. ეს ხანგრძლივი თანამშრომლობა მხოლოდ წერილების პერიოდულად გამოგზავნა არ არის. ეს არის საერთო საქმისადმი დამოკიდებულება, გაზეთის მკითხველთან სულიერი სიახლოვე და იმ ღირებულებების ერთგულება, რომელთა დამკვიდრებასაც ემსახურება გამოცემა. ია რედაქციის ოფიციალური თანამშრომელი არ არის, მაგრამ თავისი მუდმივი მონაწილეობითა და ადამიანებზე ზრუნვით მისი თანამოაზრე და სულიერი თანამონაწილე გახდა.
ასეთი ადამიანების ფასი განსაკუთრებით მაშინ იგრძნობა, როცა ვუფიქრდებით, რამდენად ხშირად გვაკლია ყოველდღიურ ცხოვრებაში ერთმანეთის შემჩნევა. ზოგჯერ ადამიანს ერთი გულწრფელი სიტყვა სჭირდება, რომ იგრძნოს: მისი შრომა შეუმჩნეველი არ დარჩენილა, მისი სიკეთე ვიღაცამ დაინახა, მის ცხოვრებას მნიშვნელობა აქვს. იას წერილებს სწორედ ამგვარი ძალა აქვს _ ისინი ადამიანებს საკუთარ ღირსებას ახსენებს და გვასწავლის, რომ დაფასება მხოლოდ დიდი ჯილდოებითა და საზეიმო სიტყვებით არ გამოიხატება. ზოგჯერ ერთი პატარა წერილიც საკმარისია, რომ ადამიანს გული გაუთბო.
იასთვის სიკეთე მხოლოდ პიროვნული თვისება არ არის _ იგი ცხოვრებისეული მრწამსია. მის მსოფლმხედველობაში ადამიანის სიყვარული, სხვისი შრომის პატივისცემა და ქვეყნის უკეთესი მომავლის რწმენა ერთმანეთთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული. მას სურს, საქართველო ჭეშმარიტად დემოკრატიულ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბდეს, სადაც მოქალაქე თავისუფლად, ღირსეულად და დაცულად იცხოვრებს;  მას სურს ისეთი ქვეყანა, სადაც ადამიანი ადამიანისათვის მნიშვნელოვანი იქნება, სადაც სიკეთე დაფასდება, შრომა _ აღიარებული, ხოლო ღირსეული ცხოვრება _ ყველასთვის ხელმისაწვდომი. 
 იას წერილებში ერთი მთავარი სათქმელი იკვეთება: დავინახოთ კარგი, დავაფასოთ ერთმანეთი, არ დავიშუროთ კეთილი სიტყვა და არ მივცეთ გულგრილობას ჩვენს ცხოვრებაში გაბატონების საშუალება. ეს არის სათქმელი, რომელიც არც დროს კარგავს და არც აქტუალობას _ პირიქით, რაც უფრო რთული ხდება ცხოვრება, მით უფრო აუცილებელია ადამიანური სითბოსა და ურთიერთპატივისცემის შენარჩუნება.გაზეთ „ჰო და არას“ 27 წლის იუბილე კარგი შესაძლებლობაა, მადლობა ვუთხრათ ადამიანებსაც, რომლებიც წლების განმავლობაში გამოცემის თანამოაზრეებად რჩებიან. ია კვასხვაძე ერთ-ერთი მათგანია. ძვირფასო ია, თქვენ იმ ადამიანთა შორის ხართ, რომლებიც სხვების სიკეთეზე წერით საკუთარ კეთილ გულსაც ამჟღავნებენ. სხვისი ღვაწლის დაფასება თქვენს წერილებში თქვენი პიროვნების ანარეკლია. როდესაც სხვას აქებთ, სინამდვილეში იმ ღირებულებებსაც იცავთ, რომელთა გარეშეც ადამიანური თანაცხოვრება წარმოუდგენელია _ პატიოსნებას, შრომისმოყვარეობას, თანაგრძნობას, ურთიერთპატივისცემასა და სიყვარულს.
 გვინდა, დიდხანს გვყავდეთ ჯანმრთელი, მხნე, იმედით სავსე. თქვენს ცხოვრებაში მომრავლებულიყოს სიხარული, სიმშვიდე და სასიამოვნო ამბები. ღმერთმა კიდევ მრავალი წელი მოგცეთ, რომ თქვენი თბილი წერილებით ადამიანების გულები გაახაროთ!
კიდევ მრავალი წელი ვიყოთ თანამოაზრენი _ ადამიანების სიყვარულით, სიკეთის რწმენითა და საქართველოს უკეთესი მომავლის იმედით.
                                                                                                ჰო და არა