,,ჰო და არას~ ახალი რუბრიკის, ,,სხვა კუთხით~, პირველი სტუმარია ნაციონალური მოძრაობის ლანჩხუთის ორგანიზაციის თავ­მჯდომარე, კახა ასკურავა.
_ თქვენ ხართ პირველი სტუმარი, ახალი რუბრიკის  ,,სხვა კუთხით”. გიკვირთ თუ არა, რომ ხართ პირველი? რატომ?
_ პირველ რიგში დიდ მადლობას გიხდით იმისთვის, რომ პირველი სტუმარი ვარ. ეს თქვენი არჩევანია და არა ჩემი. რაც შეეხება კითხვას, გამიკვრდა თუ არა? თუ იმას გუ­ლისხმობთ ქვეცნობიერით, ვიმსახურებ თუ არა, ვიყო პირველი, ჩემი პასუხი იქნება - არა, ხოლო თუ იმას გულისხმობთ, რომ გავამა­რთლო თქვენი რუბრიკის პირველი სტუმარის სტატუსი, გიპასუხებთ, რომ შევეცდები თქვენი მოლო­დინები არ გავაცრუო. აქვე მინდა წარმატებები გისურვოთ იმ საქმეში, რაზეც ხელი მოგიკიდიათ და აქვე მოკრძალებული რჩევა მო­გცეთ, თუ მიიღებთ, რაღა თქმა უნდა. თუ ის საქმე, რასაც ხელს მოკიდებთ ძალიან რა გიყვართ, სჯობს ხვალვე მიანებოთ თავი, ხო­ლო თუ დარწმუნებული ხართ, რომ ეს საქმე ძალიან გიყვართ და მიუხედავად დიდი წინა­აღმდეგობებისა ბოლომდე უე­რ­თგულებთ, მაშინ თქვენ სწორ გზაზე დგახართ. სჯობს საერთოდ არ აკეთოთ საქმე, რომელიც არ გიყვართ, ვიდრე მაინც აკეთოთ და ბოლოს მიხვდეთ, რომ ეს შე­ნი საქმე არ იყო.
_ თავის დროზე, რომ არ მიგეღოთ გადაწყვეტილება, ჩაბმუ­ლიყავით პოლიტიკაში, რა გზას აირჩევდით, ანუ რა კუთხით წავიდოდა თქვენი ცხოვრება?
_ 2002 წელს, როცა სულ ახალი დამთავრებული მქონდა სამედიცინო ინსტიტუტი შევარდნაძის ხელისუფლების წინააღმდეგ ჩავერთე პო­ლიტიკურ ბრძოლაში. ამას ჩარ­თვაც არ ქვიოდა პრინციპში, თა­ვიდან-ფეხებამდე გადავეშვი და როცა უკან მოვიხედე, მივხვდი რომ ძალინ შორს მქონდა შეტოპილი. უკან რომ მოვბრუნებულიყავი ჩემგან მაგარი ექიმი ვეღარ დადგებოდა, ისე რა ექიმი არ მინდოდა მრქმეოდა და ვამჯობინე ისევ წინ მივწოლოდი. მას მერე იყო ძალიან ბევრი გამოწვევები, იმედგაცრუება, წარმატებები, წარუმატებელობები, შეცდომები, მაგრამ არასდროს ჩა­მიდენია დანაშაული როგორც სა­ჯარო მოხელეს, ამას სრული პა­სუხისმგებლობით ვაცხადებ და ამით ვამაყობ კიდეც. ჩემი საქ­ცი­ელით არც ჩემი გუნდისთვის მი­მიყენებია ზიანი და არც ჩემი ქვე­ყნისთვის. 
შესაძლოაბა რომ მომცა როგორ მოვიქეოდი? ბევრ რამეს სხვანა­ი­რად შევხედავდი, სხვა გადმოსახედიდან. თუმცა სწორედ ისინი არიან უფრო ძლიერნი, ვინც პირველივე შესაძლებლობებს ისე იყენებენ, რომ მეორე წრეზე წასვლა არ სჭი­რდებათ. ეს გენიოსთა კატეგორიაში გადის და არა ჩვეულებრივ მო­კვდავთა კატეგორიაში. ასეთი პო­ლი­ტიკოსები და საზოგადო მო­ღვაწენი ბევრი არა, მაგრამ ჰყოლია საქართველოს
_ ამ 30 წლის მანძილზე, რაც საქართველოში ფორმაცია შეიც­ვალა, რომ არა შეცდომები, თქვენი აზრით როგორი იქნებოდა დღეს სა­ქართველო?
_ ძალიან რთული შესაფასებ­ელია. დავიწყოთ იქიდან, რომ ჩვენ ქართველები ძალიან რთული ხა­ლხი ვართ. რთული, როგორც კარგი, ასვე ნეგატიური გაგებით. ჩვენ ხასიათი საქმის კარგად კე­თებაში ხან ძალიან გვიწყობს ხელს, ხან _  გვღურავს. თუ კარგად დავუკვირდებით უახლოეს 30 წელს, ანუ ჩვენი დამოუკიდებლობის დღიდან დღემდე განვლილ პერიოდს, ძალიან წააგავს იგი ჩვენს ხასიათს. არის დრო გამონათების, არის დრო, დი­დი თუ მცირე წარმატებების და არის დრო ერთმანეთის მტრო­ბის, სიძ­ულვილის, გა­უ­ტანლობის. სამწუხაროდ, ბა­­ლანსი ქვების შე­­გრობიდან ქვების სროლამდე, ამ უკანასკნელის სასარგებლო იხრება. ანუ უფრო მეტი გავფანტეთ, ვიდრე შევაგროვეთ, უფრო მეტი დავ­კარგეთ ვიდრე მოვიპოვეთ, უფრო მეტი ვიჩხუბეთ, ვიდრე მოვეფერეთ და ეს ყველაფერი პირდაპირ პროპორციულად აისახა ჩვენს ყოფაზე. თუ ამ ყველაფერს პოლიტიკურ სიპრტყეში გადავიყვანთ, ყველა პოლიტიკურ ლიდერს და მმა­რ­თ­ველ ძალას თავისი ცოდვები და წარმატებები ადევს კისერზე. ვის რამდენი, რომელი რა დოზით, ამის შემფასებლად მე ვერ გამოვდგები. პირველ რიგში მიმაჩნია, რომ 30 წელი ძალიან ცოტა დროა რაიმე დასკვნები გამოიტანო; მეორე იმიტომ, რომ ეს საზოგადოებამ უნდა შეაფასოს და ბოლოს ამ შემ­თხვევაში მე სუბიექტური ვიქნები. ვინაიდან თქვენ მე ზოგად შეფასებას მთხვთ ესაა ჩემი ზოგადი ხედვა, იმ 30 წლიანი მმა­რთველობისა, რაც საქართველომ დამოუკიდებლობა მოიპოვა, ძალიან მოკლედ ნათქვამი. ისე, ბოლოში მხოლოდ ერთ რამეს დავამატებდი - ნუ ვიქნებით იმის იმედად, რომ ყველა გვირაბის ბოლოს აუცილებლად ნათელია!..
_ თქვენი აზრით, რა შეცდომებს უშვებდა ყველა ხე­ლისუფლება, რამაც ხელი შე­უშალა ქვეყნის განვითარებას?
_ ვერ დაგეთანხმებით, რომ ყველა ხელისუფლება ერთნაირ შეცდომებს უშვებს. სწორედ იმით განსხვავდება ხელისუფლებები ერთმანეთ­ისგან, რომ სხვადასხვა შეცდომებს უშვებს და თუ მაინც, საერთო გადაკვეთის წე­რტილი გი­ნდათ დავი­ნა­ხ­ოთ, მაშინ გე­ტყვით, რომ სა­ბო­ლ­­ოოდ ყვე­­ლა ხალხს ძალ­ი­ან შორდება. როცა ჩემმა ხელისუფლებამ ანუ ,,ერთიანმა ნაციონა­ლურმა მოძრაობამ" და კონკრეტულად მიხეილ სააკაშვილმა დაინახა, რომ მისი ხელისუფლება ძალიან დაშორდა ხალხს, დემოკრატიულად, არჩევნების გზით გადააბარა ხელი­სუფლება პოლიტიკურ ოპო­ზიციას, ანუ დღევანდელ ხელისუფლებას. დღევანდელი ხელისუფლება, სამწუ­ხაროდ, ვერ ხვდება, რომ ისიც ძალიან დაშორებულია ხალხს და არ სურს, არჩევნების გზით, ცივილიზებულად დათმოს ხელისუფლება. არა და, როცა ხელისუფლებები ყრუვდებიან და ბრმავდებიან ფატ­ალურ შეცდომებს უშვებენ და სამ­წუხაროდ ამას ქვეყნის და ხალხის ინტერესები ეწირება.
_ სულ ახლახანს, თქვენ ში­მშილობის საპროტესტო აქციაში მიიღეთ მონაწილეობა. შეეცადეთ, სხვა თვალით, სხვა კუთხით, შე­ხედოთ შიმშილობის ამ ფაქტს,  გვი­თხრათ: იყო თუ არა შედეგზე ორიენტირებული ეს ქმედება?
_ კი, 12 დღე ვშიმშილობდი ჩემს თამნამებრძოლებთან ერთად. რომ გითხრათ, როცა შიმშილობის გადა­წყვეტილება მივიღე, იმის მჯეროდა, რომ ბიძინა ივანიშვილი მიხეილ სააკაშვილს საკნის კარს გაუღებდა, რომელშიც პოლიტიკური მოტივით ზის იგი, თქვენც მოგატყუებთ და მკითხველსაც. ეს გადაწყვეტილება იყო თავიდან ბოლომდე პოლიტიკური აქტი. ჩვენი აქცებს ვინც თვალს ადევნებს, ხვდება, რომ არის არის სრულიად არაძალადობრივი და კონსტიტუციით გარანტირებული, ხოლო შიმშილობა, მისი უკი­დურესი ფორმაა. პირველ რიგში ამით ჩვენ საერთაშორისო საზოგადოებას და შემდეგ ხელისუფლებას, რომელიც, სამწუხაროდ, დღითიდღე რეჟიმად ყალიბდება, ვაჩვენეთ, რომ ვიბრძოლებთ ბოლომდე მიხეილ სააკაშვილის თავისუფალებისთვის, ყველა შესაძლო ფორმით და ეს ბრძოლა,  სულ ცოტა ხანში გადამ­წყვეტ ფაზაში გადავა.  და კიდევ, შიმშილობის ამ აქტით  საქართ­ველოს მესამე პრეზიდენტს გამო­ვუცხადეთ სოლიდარობა. მან თი­თქმის ორი თვე იშიმშილა და ამით ყველა ის ნარატივი დაამსხვრია, რომელიც ,,ქართული ოცნების" შე­ქმნილი იყო, რომ იგი არის კომფორმისტი, მას ეშინია ციხის, სად შეუძლია შიმშილობა და ა.შ.  მიატოვა დიდი თანამდებობა, თბილი სახლი, კომფორტი, თავისი ნებით ჩამოვიდა თავის ქვეყანაში და თავისი ნებით ჩაერთო გადამწყვეტ ბრძოლაში, რომელის ბოლომდე მიყვანში გადამწყვეტ როლს შეას­რულებს.
_ დღეს საქართველოში, კონკრეტულად ლანჩხუთშიც, ჩვენი აზრით ღრმა ეკონომიკური კრიზისია, რაც დასტურდება თუნდაც იმით, რომ 100-ობით ახალგაზრდა ტოვებს ქვეყანას. თქვენი აზრით, რა გზით, რომელი კუთხიდან შეხედვით შეიძლება ამ პრობლემის მოგვარება?
_ სამწუხაროდ, ის 30 წლიანი პერიოდი, რომელზეც ზემოთ ვი­საუბრეთ, ანუ საქართველოს დამო­უკიდებლობის ქარტეხილები, ყველაზე მეტად გურულებს და გა­ნსაკუთრებით ლანჩხუთს შეგვ­ეხო. სიმართლე გითხრათ, ხშირად დავ­ფიქრებულვარ, რატომაა გურია ყველაზე ღარიბი რეგიონი, არა და, საუბედუროდ, არის. თითქოს არც არაფრით ვართ სხვაზე ნაკრები და ნამდვილად არც ვართ, მაგრამ შემთხვევით არ მიხსენებია პოს­ტკომუნისტური ეპოქა, რომელიც, სამწუხაროდ, ჩვენს რეგიონს ყველაზე მაგრად დაეტყო. ის სასო­ფლო-სამეურნეო კულტურები, ის მცირე და საშუალო სამრეწველო ობიექტები, რომლითაც იქმნებოდა დოვლათი და შესაბამისად, სამუშაო ადგილები, სრულად განადგურდა. ზოგი ბაზრის უქონლობის გამო, ზოგი ჩვენივე ხელით გავანადგურეთ და ჯართში ჩავაბარაეთ; ზოგმა თანამედროვე ბაზრის სტანდარტებს ვერ უპასუხა და გაქრა, ზოგი სხვა­დასხვა ხელისუფლებების ექსპერტებს შეეწირა და ა.შ. მკითხველი რომ არ გადავღალოთ, ჩვენ ან არ, ანდა უფრო მეტად ვერ ავუბით მხა­რი, ვერ გადავეწყვეთ იმ გამო­წვევებზე, რომელსაც საბაზრო ეკ­ონომიკა და თანამედროვე ტექ­ნოლოგიები ჰქვია. ეს ზოგადად მთე­ლი ქვეყნის პრობლემაა, მაგრამ ზოგმა რეგიონმა მოახერხა მეტნაკლებად გასაღები მოერგო გამ­ოწვევებზე. სამწუხაროდ, სიღარიბე ყველა ხელისუფლების გამოწვევა იყო გურიაში და დღემდე რჩება. ამ ყველაფერს მოჰყვა უპრეცედენტო რაოდენობის მიგრაცია. აქ რომ მო­ლოდინები გაქრა, გამოსავალი ხალ­ხმა და განსაკუთრებით ახალგაზრდობამ, აქედან გაქცევაში ჰპოვა. მე ერთხელ თქვენს რედაქტორს ვთხო­ვე, რომ ,,ჰო და არას“ ერთი გვერდი დაუთმოთ ხოლმე ლანჩხუთელ ემიგრანტებს, მოუს­მინეთ მათაც. ისინი ხომ ის ხალხია, ვინც პრა­ქტიკულად არჩენს ათასობით ოჯ­ახს და მადლობა მათ!
რაც შეეხება ახალგაზრობას, გარ­და უიმედობისა, ისინი რაიონში პერსპექტივასაც ვერ ხედავენ, რომ რო­ცა ინსტიტუტს დაამთავრებენ საჯ­არო სექტორში იშოვიან ადგილებს, რომელიც, სამწუხაროდ, დღეს ერთა­დერთი ადგილია, სადაც შესა­ძლოა დასაქმდე. ჩვენთან დასაქმება უმეტესწილად პირადი ნაცნობობით, ჩაწყობით და უსამართლოდ ხდება. სულ ერთი და იგივე წრეზე ვტრი­ალებთ, ერთი და იგივე სახეები, რაც ნიჰილიზმს და იმედგაცრუებას იწ­ვევს ჩვენი მუნიციპალიტეტის იმ ნაწილში, რომელსაც სინამდვილეში ფართოდ უნდა გავუღოთ კარი. აქვე ექსკლუზიურად უნდა გითხრათ, რომ სულ მალე ლანჩხუთის ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის ორგანიზაცია დაიწყებს ახალგაზრდული ორგანიზაციის ჩამოყალიბებას, რომ­ელიც აქამდე არ არსებობდა. ვისარგებლებ შემთხვევით და ყველას ვეპატიჟებით ახალგაზრდულ ორ­განი­ზაციაში. აქვე ვიტყვი, რომ მათ უნდა გადაიბარონ მართვის სადავეები, ისინი უნდა გახდნენ მომავალი საკრებულოს წევრები და საერთოდ, მათ უნდა აიღონ პასუხისმგებლობა ამ ქვეყნის და ამ რაიონის უკეთეს მომავალზე.
_ თქვენი ოჯახი? რა არის თქვე­ნი ოჯახის მთავარი ღირებულებები.
_ ჩემი ოჯახი ძალიან ტრადიციული ოჯახია. მამაჩემი, რომელიც, სამწუხაროდ, აღარაა ყველა დღეს­ასწაულს, რომელსაც ქართველები აღვნიშნავთ, იმხელა მნიშვნელობას ანიჭებდა, რომ მას მერე, რაც მე გადმოვიბარე ოჯახის მართვის სა­დავეები, სულ შიშით ვარ, რამე არ შემეშალოს. ასე მგონია, მაკონტ­რო­ლებს, თუმცა მაკონტროლებელი და­ტოვა დედაჩემის სახით. 
ჩემი მე­უღლე, რომელიც ძალიან კარგი და წესიერი ადამიანია, ჩემს გამო ძალიან იჩაგრება, რადგან მი­სთვის ყველა სამსახური, საჯარო სექ­ტორში ჩაკეტილია, სადაც ჩემთან დაოჯახებამდე მუშაობდა და მა­ღალი პასუხისმგებლობით გამოი­რჩეოდა. ამის მოწმე მეც ვარ, რადგან ჩემი თანამშრომელი იყო. ჩემი შვილები არიან ის ადამიანები, რომელთა გამოც ვაკეთებ და გა­ვაკეთებ ყველაფერს. ისინი არიან ჩემი ფიქრიც, დარდიც და იმედიც.
_ რას ურჩევდით ხალხს, როგორ, რა კუთხით შეხედონ პრობლემის გადაჭრას?
_პირველ რიგში ჩემს ლანჩხუ­თელებს და მთელს საქართველოს მინდა მივულოცო 2022 წლის მო­ბრძანება. ყველა ოჯახს დაგ­ბე­დებოდეთ ჯანის სიმრთელე. ვწუხვარ, რომ ამ უჩინარმა, მკვლელმა კორონა ვირუსმა საშინელი დე­პრესია, ჯანმრთელობის პრობლემები და უიმედობა მოიტანა, ისედაც დამ­ძიმებულ ყოფაში. ეს დამარცხებულიყოს და გადაშენებულიყოს 2022-ში. 
რაც შეეხება რჩევას, თუ ჩემს რჩევას დაუჯერებენ და მათთვის ფასი აქვს, სრულიად გულწრფელად ვეტყვი, რომ ყველა იმ ქვეყანამ მიაღწია მხოლოდ წარმატებას, ვინც ბოლომდე გაიცნობიერა, რომ ჩვენი თავი ,,ჩვენვე უნდა გვეყუდნოდეს.“ არადა, ეს სლოგანი ჯერ კიდევ როდის გვითხრა ჩენმა ღირსეულმა წინაპარმა... ჩვენ ვერ ვიარეთ ილ­იას გზით, შოთას გზით, დავითს გზით... არც ახლაა გვიან, მთავარია, როცა რაიმე გადაწყ­ვე­ტილებას ვი­ღებთ, კარგად დავ­ფიქრდეთ იგი რამდენად გრძელ­ვადიანია და რამდენად გამოადგება ჩვენი სამშობლოს უკეთეს მომა­ვ­ალს, სადაც ჩვენი შვილიები და შვილიშვილები იზ­რ­დებიან. 
ძალიან დიდი მადლობა თქვენ და თქვენს რედაქციას!