მე ვარ ვანო ორაგველიძე 83 წლის. ვარ ხელოსანი (დურგალი). მეცხრე კლასში ვიყავი, რომ გამევედი სკოლიდან, იმიზა, რომ ხელობის სწავლა მინდოდა და არ ვსწავლობდი საერთოდ. გამეიბარეს ბებიაჩემი. დედაჩემი მაშვინ ჩაში იყო, ხოდა, მივიდა და უთხრეს, შენი ბიჭი არ სწავლობსო, ცხრაი ორი ყავსო, ერთი სიმღერაში ყავს ხუთიო. მევიდა მერე სახლში და ბებიაჩემი და მითხრა, - კი მარა ბებიაო, რას შობიო შენო, რა გამღერებდა ამდონი ორების პატრონსო? (იცინის) ... მე ვუთხარი ასე: ხელობაზე მივალ, მე დავანებე სკოლას თავი მეთქი, სასწავლებლო ცეხია ლანჩხუთში, რკინიგზას გადაღმა, სახელოსნოა კაი და ყველაფერი კეთდება იქინე, სტოლები, აგი და იგი... უნდა ვისწავლო-მეთქი. კაი ბებია, კაიო და წევედი...
იქინე იყო დათიკო თევზაძე დირექტორი. ხელოსანი იყო, მთავარი ხელოსანი, ასწავლიდა ბაღნებს, ქვემო შუხუთელი ლასა ჩხაიძე. ხოდა, გამსინჯენ თუ ვივარგებდი, დამტიებდენ და იძლეოდენ 30 მანეთს, რომ დამამტკიცებდნენ, მოწაფედ რომ დავრჩებოდი. დამამტკიცენ და დამენიშნა 30 მანეთი და იმ თვეში ევიღე... ხოდა, ვიმუშავე იქინე ორი წელიწადი და მერე 1957 წელს გაუქმდა იგი წარმოება და წამევედი მერე აქანე. ლასა ჩხაიძეც წამევიდა აქანე და გვამუშავებდენ ხელობაზე. ხოდა 1958-ში წევედი ჯარში. ჯარიდან რომ ჩამევედი, ისევლე დევიწყე აქანე მუშაობა და 1964 წელს გავაკეთე აი სახელოსნო. მას მერე ქი ვარ მე აქანე. გავაკეთე აი სახელოსნო და იქინე რომ ვისწავლე, „ასობი“ სკამები კეთდებოდა, „სტოლები“ კეთდებოდა, ყველაფერი ვისტავლე, მერე მას მერე ყველაფერს ვაკეთებ აქანე მე და ქი ვარ ასე.
_ძველი სამჭედლოც თქვენი აღდგენილია, რამდენადაც ვიცი ხომ?
_ძველი სამჭედლო ეგერ, აცანის მოსახოვი რომაა, ჯერე აქანე იდგა აგერ, აქანე შამოსახოვში, მერე იქინე გადევიდა, მერე თომა ჭიჭილეიშვილი მევიდა და იქინე რა მინდაო და თავჯდომარე საშურა აფხაძე იყო 64 წელში, იმან გადმოგვატანინა აქანე.
- და თქვენ აღადგინეთ, მანამდე არსებობდა?
- არსებობდა, მაი შენობა იყო, არსებობდა, ხოდა გადმევიტანეთ და დავდგით აგერ აქანე. სახერხი ზაოდიცააო და ერთად ვიქნებით აქანეო და მას მერე ვმუშაობთ და ქი ვართ...
იმფერი კაი სამუშაო იყო კოლექტივის დროს, თვეში ორას მანეთს, სამას მანეთს, ვაკეთებდით ხელფასით. ჩაის ყუთებს ვაკეთებდით, კოლექტივს ვემსახურებოდით. ურმები, რამე რომ დაჭირდებოდთ ყველაფერს ვაკეთებდით და...
_ მე მგონი სახლების მშენებლობაზეც, ხის სახლებზეც გაქვთ ნამუშევარი...
_ სახლების მშენებლობაზეც ვმუშაობდით. მაგალითად, ვინმეს რომ დაჭირდებოდა ჩემი თავი, თავჯდომარეს ეტყოდენ და გამიშობდენ. ვმუშაობდი იქინე და მერე მევიდოდი და აქანე ვმუშაობდი და კიდო მუშაობდა აქანე გარი გოგუაძე და ამირან აფხაძე, სამი ვიყავით აქანე და იგინი წევიდნენ კაი ხნის წინ, ასეა და მას მერე ქი ვარ მე აქანე, შემიძლია ჯერე მუშაობა და ვმუშაობ.
_ანუ დურგლობას მთელი ცხოვრება მიუძღვენით. მშვენიერი სპეციალობა გაქვთ. თქვენი შვილიც აგრძელებს ხომ თქვენს ტრადიციას?
_ ჩემი შვილიც მუშაობს. სამუშიერი რომ მაქ, ერთად ვმუშაობთ აქანე. რომ დამჭირდება მაგალითად გარე სამუშიერები სახლზე, იმას ვუშობ და ყოლისფერი იცის რავარც მე, ყველაფერს აკეთებს.
_ მსურველები თუ გყავს შეგირდობის, მოსწავლეები, ახალგაზრდები?
- შეგირდობა, მოსწავლეები, არავის არ უნდა ბიჭო, არავის არ უნდა და რა ვიცი მე...
_ რატომ, მომგებიანი პროფესიაცაა?
_ რა ვიცი ახლა, კარ-აკოშკა რამდონი ხანია არ გამიკეთებია, ვინ აკეთებს კარ-აკოშკას, რაცხა მეტელოს აკეთებენ. სტოლებს ვაკეთებ და სკამებს ვაკეთებ და ეგაა...
_ ეს თქვენი გაკეთებული სკამია? ახლა გააკეთეთ შეკვეთით?
_ ჰო, აბა რაი, ჩემი გაკეთებულია. 12 საათამდე ვარ აქანე, თავს ვიქცევ. აბა „კოლექტივის“ დროს საღამომდე ვმუშაობდი. აგერ სასადილო იყო აქანე. შუადღეზე მივიდოდი და საჭმელს ვჭამდი და მერე დაღამობამდი ვმუშაობდით აქანე და ვიყაით ასე.
_ ალბათ ბევრი საინტერესო ისტორია გადაგხდენიათ თავს? რამეს ხომ არ გაიხსენებდით საინტერესოს, უცნაურს?
- საინტერესო რაი ახლა, მუშაობა ყოველთვის კაი მქონდა აქანე და არავის საგინებელი აფერი არ მქონდა. თავჯდომარის თვალში, ხალხში, ყველაფერში კაი სახელი მქონდა, მერე არ დარჩა არკაცი და ჩემი ბიჭი მუშაობს ახლა ჩემთან ერთად. ქი ვართ ა, ასე...
_ რამდენადაც ვიცი, ბევრი შენობაა ისეთი, რომელზეც თქვენ გიმუშავიათ.
_ კი, კი შუხუთშიც, „ღოჯიან სახლზე“ ვმუშაობდი, ბევრი სახლი მაქ გაკეთებული.
_ეს სამჭედლო თქვენი გაკეთებულია, აღდგენილი. ასე მითხრა დურსუნ აფხაძემ, მხცოვანი მჭედელი რომ გვყავს, 100 წელს მიტანებული.
_ ჰო, სამჭედლოც. ხოდა სარემონტოა ახლაც და თუ დამეხმარება მთავრობა, მეც და სპეციალისტიც მყავს მე, ჩემი ბიჭი ყველაფერზე მუშაობს...
1964 წელში დადგმულია აი შენობა (სამხერხაო) ვპატრონობ და აბა, სახლში რა დამაჯენს, მუალ აქანე, რაცხა პაწე პურის ფულსაც ვაკეთებ, მეტი რაი...
- იცოცხლეთ
- ასეა მერაბ ბატონო, მადლობელი ვარ!
შუხუთელი დურგალი, 83 წლის ვანო ორაგველიძე, თავისი და სოფლის წარსულისა და დღევანდელობის შესახებ

ესაუბრა
მერაბ ფირცხალაიშვილი
ვიდეომასალა იხილეთ აქ დურგალი სოფელ შუხუთიდან
განყოფილება: საზოგადოება
გადასვლები: 880