- რუსო, დიდი მადლობა, რომ დამთანხმდით ინტერვიუზე. როცა ჩა­მ­ოვედი იტალიაში, ჩემი ყურა­დღება მიიქციეთ, თქვენი აქტი­ურობით, სი­ხალისით, მიუხედავად იმისა, რომ გულით დიდ ტკივილს დაატარებთ. (რაზეც ქვემოთ ვი­საუბრებთ), მოგ­ვიყევით, სად დაი­ბადეთ და გაიზა­რდეთ და როგორ გახსენდებათ ბავ­შვობის პერიოდი?
_ დავიბადე და გავიზარდე აჭა­რაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალ­იტეტში, სოფელ მახოში. ძალიან ტკბილად და კარგად მახსენდება სკოლის პერიოდი, მეგობრები, თუ მეზობლები... ხშირად ვმართავდით სახ­ალისო კონცერტებს. ძალიან ბევრს ვხალისობდით და ვახალ­ის­ებდით სხვებსაც. 
_ საკმაოდ ადრეულ ასაკში დაო­ჯახდით და აჭარიდან მოხვდით გუ­რიაში, ვინ არის თქვენი მეუღლე, სად გაიცანით და როგორ მიიღეთ დაოჯახების გადაწყვეტილება? 
_ ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ჩიბათში გავთხოვდი. ჩემი მეუღლე არის თემურ კუკულაძე. ჩვენ ერთმანეთი გავიცანით სრულიად შემთხვევით, საერთო მეგობრის მე­შვეობით, როგორც გურულებს ჩვევიათ ხოლმე, მოსვენება აღარ მომცა, ვისთანაც კი სიტყვა, ხელი ან ფეხი მიუწვდებოდა, ყველა შეაწუხა. თავიდან ვერ მოვიშირე და რაც რე­ალური იყო, ის ვუთხარი, რომ მე ტრადიციულ ოჯახში ვიზრდები და მშობლები პატარა ასაკში ხელის თხო­ვნის გარეშე არ მომცემდნენ გათხოების ნებას, მაგრამ გადარეულმა გურულმა იქაც იპოვა გამო­სა­ვალი თავისი გურული იუმორით და ქარიზმით მშობლებსაც თავბრუ და­ახვია. ჩემთვის სრულიად მოულ­ოდნელად, მშობლებიც დათანხმდნენ. ასე დავინიშნე ადრეულ ასაკში და შედგა ჩვენი ქორწილიც...
_ აჭარელი გოგო გურიას როგორ შეეგუეთ?
_ თქვენ წარმოიდგინეთ, სულ არ მიგრძვნია კუთხის ცვალებადობა. ძა­ლიან თბილად და ხალისიანად და­მხვდა ყველა, დღემდე ასე მოვდ­ივართ, თითქოს ისევ ჩემს კუთხეში ვიყო...
_ რუსო სამი საუკეთესო შვილი გყავთ. ბაჩუკი კუკულაძის დედა ხართ, ბაჩუკი ძალიან განათლებული ახალგაზრდაა, რომელიც აქტიურად თანამშრომლობს არასამთავრობო ორგანიზაციებთან, არის მუნიციპალიტეტის მერიის ახალგაზრდული საბჭოს თავმჯდომარე, რო­გორი დედა ხართ?
 _ ვფიქრობ, რომ ვარ მეგობრუ­ლი, ყოველთვის ვცდილობ მოვუსმინო და გავუგო მათ. ჩემი აზრით, ბავშვს მშობლის კი არ უნდა ეშ­ინოდეს, არამედ რიდი უნდა ჰქონდეს, ალბათ ესეც უფლის საჩუქარია და მე ამაყი ვარ მათით. 
_ ასევე მინდა მომიყვეთ იმ დღის შესახებ, როცა პირველად ჩაალაგეთ ჩანთა და გაიხურეთ სახლის კარი... განცდები და ემოციები..
_  ეს ეტაპი ყველაზე მძიმე იყო ჩემს ცხოვრებაში. ჩემი ოჯახის, ჩემი შვილების, ჩემი ახლობლების თვალ­ც­რემლიანი დატოვება... თით­ქოს ვე­რ­ასდროს ვნახავდით ერთმანეთს. ემი­გრაციაში წასვლა,  რა თქმა უნ­და, ყველა მშობელს უჭირს, შვი­ლების დატოვება ნებისმიერ ასაკში ძნელია, დედისთვის მითუმეტეს, მაგრამ ისევ მათი გულისთვის ისევ მათი პირობ­ებისთვის, ისევ მათი სა­უკეთესო მო­მა­ვლის შექმნისთვის, რა­დგან თქვენც კარგად მოგეხ­სე­ნებათ, საქართველოს მდგომარეობა უმუშევრობა და უსა­ხ­სრობა. ამის გამო ვართ ჩვენ გადა­ხვეწილები უცხო მიწაზე და ჩვენი მიწა-წყლის მონატრება გვკლავს.
_ როგორია ემიგრანტული ცხო­ვრება? რა გზის გავლა გიწევთ, რა გახსენდებათ ყველაზე კარგად, და ყველაზე ცუდად?
_ ჩემთვის ემიგრანტული ცხოვ­რება არის ცრებლების ზღვა, მიუხედავად იმისა, რომ არ ვიმჩნევ, ან არ მემჩნევა, გულით ბევრ დარდს და სევდას დავატარებ. აქ ყოფნას რაც შეეხება შეიძლება, კარგ პირობებში ვმუშაობდე, მაგრამ მაინც სულ ვარ დაძაბული და გულჩათხრობილი, თან ვცდლიობ არაფერი შევიმჩნიო, გავ­ამხნევო საკუთარი თავი და გავალამაზო ჩემი გარემო, რომ აქ ყოფნა უფრო ადვილად მეჩვენებოდეს, ვი­დრე ჩანს ეს სხვისი თვალით, ან შორიდან თუ როგორ ვარ. ყველაზე კარგად მახსენდება დიდ იტალიაში გატარებული ყოველი დღე, ქარ­თველების მიერ პატარა საქართ­ველოს შექმნა. ნამდვილად ვერ დავივიწყებ მეგობრების გვერდში დგომას, რაც ყველაზე მნიშვნე­ლოვანია ემიგრან­ტისთვის... ყველა­ზე ცუდად რაც მა­ხ­სენდება, აქ ყოფნის პერიოდში, ჩემი საყვარელი ხა­ლხის გარდაცვალებაა, რომლებიც ვერ დავიტირე. 
_ რაიმეს ნანობთ? 
_ რა თქნა  უნდა, ვნანობ. ჩემი შვ­ი­ლები ჩემს გარეშე იზრდებიან, ის ბედნიერი დღეები, წლები და წუთები, რომლებიც მათთან უნდა გამეტარებინა, მათგან ძალიან შორს ვარ. იმედს ვიტოვებ, რომ ოდესმე გამიგებან, რატომ მოვიქეცი ასე. 
_ სამომავლო გეგმებზე და ოც­ნებებზე მომიყევით.
_ ჩემი გეგმა და ჩემი ყველაზე დიდი ოცნება, ჩემი შვილების სწორ გზაზე დაყენება და მათთვის სწორი მომავლის შექმნააა.
_ რა გენატრებათ ყველაზე მეტად და როდის აპირებთ სამშობლოში დაბრუნებას? 
 _ როდის? ეს ყველაზე რთული კითხვაა კითხვათა შორის. პასუხი მარ ვიცი, როდის. ემიგრაცია მარ­თლაც ჭაობი ყოფილა, რომელშიც დღითი დღე იძირება ადამიანი, რაც აქამდე არ მეჯერა.
_  როგორ ფიქრობთ, რას გააკე­თებთ სამშობლოში დაბრუნების შემდგომ? 
 _  წინასწარ ვერ ვიტყვი და არც წინასწარი ვგეგმავ რამეს, მაგრამ ერთი კი ვიცი, მინდა რომ ბედნიერი, ჯამრთელი, ვიყო ჩემს ოჯახთან და მოკეთეებთან ერთად; დავტკბე მათი სითბოთი და სიყ­ვარულით; შევავსო ის მონატრება, რაც ემიგრანტობის პერიოდში მოს­ვენებას არ მაძლევს. 
მადლობა თქვენ და შესანიშნავ ქალბატონს, ,,ჰო და არას“ რედაქტორს, ნონა გიგინეიშვილს, რომელიც ათეულობით წელია ზრუნავს ლანჩ­ხუთელებზე, რომ დროულად მი­იღონ სიახლეები, მადლობა რომ მომეცა საშუალება ჩემი პატარა ისტორია მომეყოლა...