ბატონო ბიძინა, ჯერ კიდევ 2008 წლიდან ლანჩხუთის ნაციონალურ მოძრაობასთან უსამართლობასა და ნეპოტიზმის წინააღმდეგ ბრძოლაში ჩავები. ვიცოდი, ერთი მერცხალი გაზაფხულს ვერ მოიყვანდა, მაგრამ 2012 წელს უფლის დიდმა სა­ჩ­უ­ქარმა, ერისა და ბერის წინაშე თქვენმა წარდგომამ და პატრიოტი­ზმმა, ხალხში მომავლის იმედი ჩა­სახა. მათ შორის მეც პარტიულ მოძრაობაში ჩავერთე და აქტივობას მას შემდეგ შევუდექი, როდესაც სამართლიანობისთვის ბრძოლის ნა­პერწკალმა გაანათა. ქართული ოც­ნებიდან შემობერილი სიო ნაცპარტიული სისტემიდან ამოვარდნილ ქარიშხალს შეეჯახა და მეც სა­მართლის მაძიებელი, ამ ბრძოლის რიგებში ჩავდექი და ჩემი ვალი ხა­ლხისა და პარტიის წინაშე პირ­ნა­თლად შევასრულე. ვიბრძოდი სა­მართლიანობისთვის და არა ანგარ­ების­თვის. დღემდე მე და ჩემი მეგობრები გულანთებული, უანგაროდ ვიბრძვით ოცნების სამართ­ლია­ნო­ბისთვის.
ბატონო ბიძინა, იმ დროისთვის ბევრი პიროვნება, რომელიც დღეს თა¬ნამდებობებს იკავებს, მხოლოდ თქვენს გასამრჯელოზე იყო ორიენტირებული. მე კი ჩემი პირადი ავ­ტომობილი უანგაროდ ,,ოცნების” იდეებისთვის ბრძოლას მოვახმარე, რათა ოცნების ნაპერწკალი ნაცქა­რიშ­ხალს არ ჩაექრო, რასაც ხელს უწყობდა ზოგიერთი თითქოსდა ,,ქა­რთული ოცნების“ პარტიული მუ­შაკი და როდესაც პოლიტიკური დაძაბულობის ფონი იდგა, ის პი­როვნებები, რომლებიც დღემდე თანამდებობებს ინარჩუნებენ წინ­ასა­არჩევნოდ დაპირებული, მათთვის სახელფასო თანხის მიუღებლობის გამო ,,ბუნტავშიკებად” გადაიქცნენ.
როდესაც ნაცმოძრაობა ,,ქართ­ული ოცნების“ ყოველგვარი დახ­მარებისთვის ხალხს ციხეებში ყრი­და, 2012 წლის გურიის დეპუტატობის კანდიდატებმა თემურ ჩხა­იძემ, ჯემალ ჭკუასელმა და ზვიად კვაჭანტირაძემ მეტად საპასუხისმგებლო პარტიული დავალება და­მაკისრეს და ამ ხალხის დასა­შო­შმინებლად თბილისიდან ლან­ჩხ­უ­­თი-ოზურგეთი-ჩოხატაურის სა­ხელფასოდ გამოყოფილი თანხისა და სხვა საარჩევნო ატრიბუტების ჩამოტანა დამავალეს.
ამ საკითხთან დაკავშირებით სხვა პიროვნება და ავტომობილი ვერ მო­იძებნა. ვერავინ ვერ გარისკა, უფრო მეტიც, ზოგიერთმა პასუხისმგებელმა პირმა ავტომობილებიც კი გადამალა.
ამ დროი­სთვის ბევრი დღევან­დელი თანამდებობის პირი ქალაქში ჭადრების უკან იმალებოდა და ისე ადევნებდა თვალს ,,ქართული ოცნების“ აქტივის ახალგაზრდების მსვლე­ლობას, რო­მ­ლებსაც ძალზედ მწარედ და­უფასდათ იმ პიროვნებებისაგან, რო­მლებიც შიშისგან ზოგი ტყეში კამეჩებთან იმალებოდა და ზოგს კუჭის პრობლემაც კი გა­უჩნდა; და აი, ამ დროს სწორედ ჩემმა შე­სრულებულმა პარტიულმა დავა­ლ­ებამ, სამართლიანობის აღდ­გენის რწმენით, შეცვალა მდგომარეობა გურიაში ,,ოცნების” საკე­თი­ლდღეოდ.
,,ოცნების” იდეებისთვის თავგან­წირუ­ლმა, სამართლიანობის ბრძო­ლისთვის ყველა პარტიული დავა­ლება უანგაროდ, პირნათლად შევა­სრულე, მაგრამ დღემდე ლანჩხუთის ,,ქა­რ­თული ოცნების“ ბიუჯეტ­ე­ლების­გან სამართლიანობის არა­ფერი ჩანს. პირიქით ,,ქართული ოცნების“ ჭეშმარიტი აქტივის დი­ს­კ­რედიტაციას ახორციელებდნენ, ნეპოტიზმში არიან ჩაფლულები და შერჩევით სამართალს ჩადიან.
ბატონო ბიძინა, როდესაც ლანჩხ­უთში წინასაარჩევნოდ სიტყვით გამოდიოდით, პატივად მერგო, თქვენს ხელთ ჩაჭიდებული სცენი­დან  ჩამოგაცილეთ, რასაც ამ ფაქტის გამო ჩემი ფიზიკური ან­გარიშსწორება მოყვა მოწინაა­ღმდე­გეთა მხრიდან და არა მარტო ეს, მრავალი დამცირება და შეუ­რა­ცხყოფა აგვიტანია, რასაც დღემდე ჩადიან სწორედ ის პირები, რომლე­ბიც მზად არიან ოცნების გასა­ნადგურებლად თავიანთი კაბინეტებიდან. სწორედ ამ პიროვნებებს, რომლებიც კაბინეტებში არიან გამოკეტილები და ყოველ მათგანს თავი ლომებად მოაქვს - პატარა ბო­კვრებს მათზე მეტი თავდადება და ერთგულება გააჩნიათ ,,ქართ­ული ოცნების“ ნაპერწკლის გაღვი­ვებაში და დღემდე ცეცხლივით აე­ლვარებული თვალებით შესც­ქე­რიან ,, ოცნების“ მომავალს. ყოველივე ამისთვის ოცნებას ამოფარებული ,,ოცნების“ ბიუჯეტელები ცდი­ლ­ობენ ჩვენს დასჯას ოცნების ერ­თ­გულებისთვის, ბევრ უსამართ­ლობას ჩადიან და ჭეშმარიტ ,,ქა­რთული ოც­ნების“ აქტივს დღე­მდე ავიწროებენ და უსამა­რთლოდ ეპყრობიან.
ბატონო ბიძინა! დღემდე ჩვენს ბრძოლას სამართლიანობისთვის თუ არანაირი პერსპექტივა არ გააჩნდა, ახლა მაინც ამ უხამსი, უერთგულო ბიუჯეტყლაპია ზოგიერთ სახელმ­წიფო მოხელე შარლატანებს, რომლებიც ცდილობენ ,,ქართული ოც­ნებას“ მეხი დაეცეს, ვირთხები დარჩეს ხალხი გაექცეს. სწორედ ამ ვირთხებისგან, რომლებიც დღეს ოცნების ბეღელში არიან შემ­ძვრალი და იმასაც იკადრებენ  ხვალ სხვა პარტიის ბეღელში შე­ძვრნენ. ამათგან მაინც დაგვი­ცავით და ნუ გაგვდევნით მინ­დორში, სიოს სადევნად, რადგან ქარიშხალმა არ გადაგვყლაპოს.
მხოლოდ თქვენი სამართლიანო­ბის იმედიღა დაგვრჩენია!