ეს ჩანაწერი 2009 წელს დაიწერა. რა სამწუხაროა, რომ დღესაც იგივე ტკივილის, დღესაც იგივე განსა­ც­დელის წინაშე ვდგევართ. 
 ***
1989 წლის 9 აპრილიდან მეოცე გაზაფხული გადის.
ისევ შიშნარევი მოლოდინი დგას, თუმცა განსხვავება იმაშია, რომ მა­შინ ერთნი ვიყავით და იმედიც მეტი გვქონდა, იმპერიას დავამარცხებდით, თავისუფალი ვიქნებოდით. ახლა პო­ლიტიკური ელიტა იმ უვარგის ფე­ხბურთის გუნდს დაემსგავსა, ყველა თამაში რომ წააგო, არც ერთ ტუ­რნირში აღარ ათამაშებენ და ისღა დარჩენია, შუაზე გაიყონ და ერ­თ­მანეთს ეთამაშონ. ერთმანეთის მო­რევაში ჯერ კიდევ მაგრები ვართ.ოც წელიწადში გავაჩანაგეთ მთე­ლი ქვეყანა. ტერიტორიები გავანა­ხევრეთ, რაც დაგვრჩა ისიც უცხოელებს მივყიდეთ, მალე დროშის დასასობი ადგილი აღარ დაგვრჩება. იქამდეც მივედით, რომ დროშასაც ვეღარ ვაკეთებთ თავად. დროში­ს­თვის საჭირო ნაჭერი ჩინეთიდან შემოგვაქვს, ტარი თურქეთიდან, სა­ღ­ებავი გერმანიიდან, ან სულაც გამ­ზადებული ჩამოგვდის უცხოე­თ­იდან. ერთი წარმოება აღარ შემო­გვრჩა, ბაღ-ვენახებსა და ჩაის პლა­ნ­ტა­ციებზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია. მგელი და ტურა დაბრუნდა დატყიურებულ პლანტაციებში, მაგ­რამ ვაი, საცოდაობავ, ქართული მგელიც აღარ შემოგვრჩა და უცხო­ეთიდან შემოგვყავს.
ისე, მგელზე გამახსენდა, მგელი მოდისო, ძაღლებმა ერთმანეთთან ბრძოლას თავი ანებეს და მგელს გამოუდგნენ. ჩვენ რაღა გვჭირს, ძა­ღლებზე მეტი ჭკუა რომ არ გვაქვს, უპატრონო თხასავით რომ ვართ და­რჩენილები მგლის შესაჭ­მელად.
ყველაზე მეტად ის ხალხი მე­ცოდება, ამ ოც წელიწადში ყველა მმართველი პარტიის წევრი რომ იყო და ახლა აღარ იცის რომელში შე­ვიდეს და სად იშოვოს საღებავი ლურჯ მელიასავით...
ნონა გიგინეიშვილი