სკანდალური ინტერვიუ რამაზ გვარჯალაძესთან!

RAM,, რა პრემიებს ირიგებენ, რა ზეიმებზე დარბიან სკოლებში, ხალხს მიხედონ, რომლებსაც სული ძვრებათ მშიერი“
,,მალე დავამტკიცებ, თუ ვინ იყო გარიგებაში შესული და ვინ იბრძოდა რეალურად და პატიოსნად“
,,ყველამ იცის, ვინ ვის მფარველობს და რა ბინძური ლაბირინთებით დაძრწიან“
,,სამსახურიდან წამოსვლის შემდეგ, არც მეტი-არც ნაკლები 27 სისხლის სამართლის საქმეზე დავიკითხე“
,,ჰო და არა“ გთავაზობთ ძალზედ საინტერესო და სკანდალურ ინტერვიუს რამაზ გვარჯალაძესთან. ამ უდაოდ გამორჩეულ პიროვნებას ლანჩხუთის ფართო საზოგადოება 2014 წლამდე არ იცნობდა. როდესაც მის ბიოგრაფიას წაიკითხავთ, მიხვდებით თუ რამდენის მიღწევა და გადატანა შეძლო ამ ახალგაზრდა კაცმა, რომელიც დღეს პოლიტიკური პარტია ,,ევროპული საქართველოს“ ლანჩხუთის ორგანიზაციის აღმასრულებელი მდივანია. ის ღიად საუბრობს იმ დაპირისპირებაზე, რაც მას ,,ნაციონალური მოძრაობის“ ლანჩხუთის ადგილობრივ ლიდერებთან ჰქონდა და ასევე მწვავედ აკრიტიკებს დღევანდელ ხელისუფლებას.
-ბატონო რამაზ, მიუხედავად თქვენი მდიდარი კარიერული ბიოგრაფიისა, ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის მოსახლეობისთვის 2014 წლამდე თქვენი სახელი და გვარი უცნობი იყო, ანუ მანამდე, სანამ თქვენ ,,ნაციონალური მოძრაობის“ ლანჩხუთის გამგებლობის კანდიდატი გახდებოდით. მოგვიყევით თქვენს შესახებ.
-დავიბადე 1975 წლის 2 ნოემბერს ქალაქ ლანჩხუთში. დავამთავრე ქალაქის #3 საშუალო სკოლა წარჩინებით, შემდეგ ჩავაბარე თბილისის დამოუკიდებელ უნივერსიტეტში, ალმამატერში ეკონომომიკის ფაკულტეტზე, პარალელურად ჩავაბარე სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალში. ამის შემდეგ, სწავლა განვაგრძე ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში იურისტის სპეციალობაზე. ამ შუალედში, ანუ 1993 წლიდან 1999 წლამდე ვთამაშობდი ფეხბურთს როგორც ,,გურიაში“, ასევე თბილისის ,,მრეტებში“, მითამაშია უმაღლესი ლიგა, სამწუხაროდ ტრავმების გამო ვერ შევძელი სპორტული კარიერის გაგრძელება. 2001 წელს დავიწყე მუშაობა შინაგან საქმეთა სამინისტროში აჭარის რეგიონში რიგითის თანამდებობაზე, ორ წელიწადზე მეტი ვიყავი რიგითი, შემდეგ გავხდი ოფიცერი, სულ მალე კი გამომძიებელი, ცოტა ხნის შემდეგ კი განსაკუთრებულ საქმეთა გამომძიებელი. არცთუ ისე დიდი ხნის შემდეგ დავინიშნე ხელვაჩაურის რაიონის მახინჯაურის ქვეგანყოფილების პოლიციის უფროსად, რამდენიმე თვეში გადავედი ქალაქ ბათუმის მესამე განყოფილების პოლიციის უფროსის მოადგილედ, აქედან ერთ თვეში დამნიშნეს ბათუმის მეორე განყოფილების პოლიციის უფროსად, ვინც ჩახედულია იცის, რომ იმ დროისთვის ბათუმის მეორე განყოფილება ითვლებოდა ყველაზე კრიმინოგენულ ზონად. ზუსტად ერთი წლის შემდეგ, დავინიშნე აჭარის სისხლის სამართლის სამძებრო სამმართველოს უფროსად, სადაც ძალზედ მცირე ხანი დავყავი და დამაწინაურეს და დამნიშნეს აჭარის მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილედ (აჭარის შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილედ), ამ თანამდებობაზე ოთხ წელზე მეტი ვიმუშავე, შემდეგ დავინიშნე აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის სპეციალური ოპერატიული დეპარტამენტის სამსახურის უფროსად. მოხდა ისე, რომ გადამიყვანეს ქალაქ თბილისში და დავინიშნე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქალაქ თბილის მთავარი სამმართველოს მეორე განყოფილების უფროსად, რამდენიმე თვეში გადამიყვანეს ვაკე-საბურთალოს პოლიციის განყოფილების უფროსად, შემდეგ 2012 წლის ცნობილი პოლიტიკური მოვლენების შემდეგ გადავედი შინაგან საქმეთა სამინისტროში, ცენტრალურ კრიმინალურ პოლიციის დეპარტამენტში, სადაც დავინიშნე ცენტრალური კრიმინალური პოლიციის დეპარტამენტის ქვეყნის მასშტაბით ორგანიზებული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის განყოფილების უფროსად, სადაც ვიმუშავე 2013 წლის აგვისტომდე, ამის შემდეგ დავტოვე სისტემა. ვარ ომის ვეტერანი, 2008 წლის აგვისტოს ომში ვიყავი აჭარის რეგიონიდან წარგზავნილი მთელი ჯგუფის ხელმძღვანელი. მყავს მეუღლე და სამი შვილი, პირველი ქორწინებიდან მარიამ გვარჯალაძე, ხოლო მეორე ქორწინებიდან ორი ვაჟი_თამაზ და რევაზ გვარჯალაძეები.
-როგორც აღნიშნეთ, 2012 წლის შემდეგაც იმუშავეთ რამდენიმე თვე, არ გაგიჭირდათ ახალი ხელისუფლების რეალობაში მუშაობა, ან რატომ დატოვეთ შემდეგ სამსახური?
- მე ვიყავი პოლიციელი, ვერ წარმომედგინა პოლიტიკურ ვითარებას როგორ შეეძლო შეხებოდა პოლიციელის მუნდირს, ან რაიმე გავლენა მოეხდინა სისტემაზე. თუმცა, მოხდა ისე, რომ ,,ქართულმა ოცნებამ“ დაიწყო პოლიტიკური და არაპოლიტიკური დევნაც ყველაზე, ვინც წინა ხელისუფლების დროს მნიშვნელოვან თანამდებობას იკავებდა. მე ვარ მებრძოლი ადამიანი, ვინც მიცნობს, დაგიდასტურებთ, რომ ღალატი ჩემთვის ყოვლად მიუღებელია. დაიჭირეს ჩემი მეგობრები, ასევე სხვა წესიერი ადამიანები, რომლებსაც კარგის მეტი არაფერი უკეთებიათ, იქ გაჩერება აღარ შემეძლო. სამსახურიდან წამოსვლის შემდეგ, არც მეტი-არც ნაკლები 27 სისხლის სამართლის საქმეზე დავიკითხე, აქვე აღვნიშნავ, რომ რეალურად რაზეც უნდა დავეკითხე, ანუ რა საქმეებზეც ვიყავი პასუხისმგებელი წლების განმავლობაში, ამაზე კითხვა არავის დაუსვია. ჩემი აზრით, ეს იყო მოთელვა მათი მხრიდან, გამოსცადეს ჩემი ნებისყოფა, ერთგულება, კომპეტენცია და როდესაც ვერაფერს გახდნენ, უბრალოდ თავი დამანებეს. სამწუხაროდ, ამ ხელისუფლებას ჰყავს უამრავი უკანონო პატიმარი, რომელიც პოლიტიკური ნიშნით დააკავა.
-ამის შემდეგ, 2014 წელს მოგვევლინეთ ლანჩხუთის გამგებლობის კანდიდატად ,,ნაციონალური მოძრაობიდან“, რატომ გადაწყვიტეთ პოლიტიკაში ჩართვა, თუ ვინმეს გაუწიეთ ანგარიში?
-პოლიტიკისგან ძალიან შორს ვიყავი, გამომდინარე ჩემი საქმიანობიდან და ვერც წარმომედგინა ოდესმე ამ სფეროში ძალების მოსინჯვა. მაგრამ, ვიცნობდი ცნობილ პოლიტიკოსებს, გავლენიან პირებს და მქონდა მათთან ნორმალური, მეგობრული ურთიერთობა. 2014 წელი ის პერიოდია, როდესაც ,,ნაციონალურ მოძრაობას“თითქმის აღარანაირი რეიტინგი და არც რესურსი გააჩნდა, ეს ის პერიოდია, როდესაც ამ პარტიის ოფისებზე ახორციელებდნენ თვდასხმებს, ესროდნენ კვერცხებს, ცოცხებს და ა.შ. დამიკავშირდენენ ,,ნაციონალური მოძრაობის“ ლანჩხუთის ორგანიზაციიდან, კონკრეტულად მაშინდელი აღმასრულებელი მდივანი გია გოგუაძე და შემომთავაზა გამგებლის არჩევნებში მიმეღო მონაწილეობა. ყველაფერი ავწონ-დავწონე, ვხედავდი რა ,,ქართული ოცნების“ უუნარო და უპასუხისმგებლო ხელისუფლების ზეობას, გადავწყვიტე, რომ დავთანხმებოდი ამ წინადადებას და რაღაც შემეცვალა, თუნდაც ლანჩხუთის რეალობაში. ვფიქრობ, მაშინდელი ჩემი გადაწყვეტილება იყო ღირსეული და იმ მომენტისთვის აუცილებელი. მაშინ სხვა პოლიტიკურ ძალას ვერ ვხედავდი, რომელიც ხელისუფლებას პაექრობას გაუწევდა.
-თუმცა საზოგადოებისთვის ცნობადი სახე არ იყავით, რატომ გარისკეთ არჩევნებში მონაწილეობა. როგორ წარიმართა თქვენი წინასაარჩევნო კამპანია?
-როგორც ზემოთ აღვნიშნე, ჩემი ცხოვრების ძირითადი ნაწილი ბათუმში და თბილისში გავატარე, ფართო კავშირები ლანჩხუთში არ მქონდა და ეს დიდ უხერხულობას ქმნიდა. მყავდა სანაცნობო წრე, რომლებმაც ყველაფერი გააკეთეს, რათა ღირსეული წინასაარჩევნო კამპანია ჩამეტარებინა და სერიოზული შედეგი დამედო. რა ხდებოდა ლანჩხუთის ადგილობრივ ოფისში, როდესაც ჩამოვედი, მაშინ გავიცანი კახა ასკურავა, რომელიც პარტიის ხელმძღვანელი იყო, რამდენიმე საათი მეყო იმის დასადგენად, რომ მივმხვდარიყავი ასკურავას პოლიტიკასთან არაფერი არ ესაქმებოდა და ამ გარემოში შემთვევით მოხდა. გია გოგუაძე იყო აღმასრულებელი მდივანი, მაგრამ ფაქტიურად ყველაფერს ის განაგებდა. შევხვდი ამ ადამიანებს, მივიღე მათგან პირობა, რომ ყველანაირად დამეხმარებოდნენ და წარმატებას მივაღწევდით. თუმცა, ახლაც ვერ ვხვდები, რატომ არსებობდა მაშინ ლანჩხუთის ადგილობრივი ორგანიზაციის ოფისი, ეს ორი ადამიანი არაფერს აკეთებდა პარტიის საკეთილდღოდ, ისინი დაკავებულნი იყვენენ ერთმანეთის ქიშპობით. მატყუებდნენ ყველა ფეხის ნაბიჯზე, ფაქტიურად ხელს მიშლიდნენ. მითხრეს, რომ ქალაქის მაჟორიტარობის კანდიდატი იქნებოდა ევიკო ჩიჩუა და სიხარულით ცას ვეწიე, ვიფირე ასეთი წესიერი, განათლებული, დიდი ავტორიტეტის მქონე პიროვნებასთან ერთად მუშაობა დიდ ეფექტს მოუტანდა პარტიას. აღმოჩნდა, რომ ევიკომ დამოუკიდებელ მაჟორიტარად იყარა კენჭი და მე მგონი, საერთოდ არ ჰქონიათ მასთან კონსულტაცია ასკურავას და გოგუაძეს. თქვენ წარმოიდგინეთ, მთელი წინასაარჩევნო პერიოდი ჩავატარე ერთი მანქანით, რომელიც ჩემს მეგობარს ეკუთვნოდა და მალევე ჯართად იქცა, ეს მაშინ, როდესაც პარტიის თავმჯდომარეს და აღმასრულებელ მდივანს, ორთავეს მანქანა ჰყავდათ სახლში. წარმოუდგენელი სითავხედეები ხდებოდა, ცენტრალური პარტია აგზავნიდა ფულს, მაგრამ ესენი კოორდინატორებსაც კი არ ურიგებდნენ ხელფასს და იყო მუდმივი პრობლემები. რა თქმა უნდა, ვიცოდი, რომ წაგებულ თამაშში ჩავები, მაგრამ სხვა გზას ჩემი მებრძოლი სული არ მიტოვებდა. იმ პერიოდში, როდესაც ხალხს ,,ნაციონალური მოძრაობის“ ხსენებაც კი არ უნდოდა, ან ეშინოდა, მივიღე საკმაოდ ნორმალური ხმათა რაოდენობა არჩევნებში.rem



-როგორც ჩვენთვის ცნობილია, არჩევნების შემდეგ, თქვენ საკმაოდ გაგიმწვავდათ ურთიერთობა გოგუაძესთან და ასკურავასთან...
- კი, ნამდვილად ასეა, ოღონდ არჩევნებამდეც მქონდა მე მათთან კითხვები, რაზედაც ზემოთ მოგახსენეთ. დამთავრდა არჩევნები და როგორც იცით, დაინიშნა მეორე ტური, სადაც მონაწილეობას იღებდა ზაზა ურუშაძე ,,ოცნებიდან“ და ბარნაბ ჭყონია ,,პატრიოტთა ალიანსიდან“. არჩევნების მეორე დღესვე დამიკავშირდა ბარნაბ ჭყონია და შეხვედრა მთხოვა, რაზეც ვუპასუხე, რომ მოგვიანებით ვნახავდი. რატომ ვუპასუხე ასე? იმიტომ, რომ მოღალატე არ ვარ, მინდოდა პარტიის თავმჯდომარესთან და აღმასრულებელ მდივანთან მესაუბრა ამ თმაზე და მერე შევხვედროდი. შევიკრიბეთ ოფისში, სადაც მათ ვუთხარი ასეთი რამ: კი, მართალია წავაგეთ არჩევნები, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ვინმეს მივეყიდოთ, იქნება ეს ჭყონია თუ ურუშაძე მეთქი. ნამდვილად ვფიქრობდი, ამას არც ხალხი გვაპატიებდა და არც ღმერთი. ჩამოვართვი მათ პირობა, რომ არც ერთი მხარისკენ არ წავიდოდნენ და იქნებოდნენ პარტიის ერთგულები. მაგრამ, ამის შემდეგ მოხდა ის, რასაც ნებისმიერ დროს დავამტკიცებ, კახა ასკურავა წავიდა ჭყონიას მხარეს, გია გოგუაძე ურუშაძისკენ. ამას გარდა, გოგუაძის მხრიდან იყო უმრავი ფინანსური თაღლითობა, რომელზეც ახლა შეგნებულად არ ვლაპარაკობ და როგორ შეიძლება ამ ხალხთან ურთიერთობა გამეგრძელებინა. პოლიტსაბჭოზე ვუთხარი მათ, რასაც იმსახურებდნენ ისინი და წავედი თბილისში.
-თუმცა, 2016 წელს თქვენ კვლავ ეხმარებით ,,ნაციონალურ მოძრაობას“ და პარლამენტში მაჟორიტარობის კანდიდატს ნინო კვიტაიშვილს. რამ მოგიბრუნათ გული?
-პირველ რიგში, მინდა ხაზგასმით აღვნიშნო, რომ ერთი კითხვაც კი არ გამაჩნდა ცენტრალურ ოფისსთან დაკავშირებით, ყველაფერში ვადანაშაულებდი იმ ორ კაცს, რომელზედაც ვისაუბრე. მქონდა ჩემი საქმე და აღარ ვაპირებდი პოლიტიკაში ჩართვას, მაგრამ ამჯერად დამიკავშირდნენ ჩემთვის ძალიან საპატივცემულო პიროვნებები და მთხოვეს, 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნების დროს მივხმარებოდი ლანჩხუთის ორგანიზაციას. მე მათ ავუხსენი, რომ ასკურავასთან და გოგუაძესთან მუშაობა არ შემეძლო. მაგრამ, როდესაც გავიგე თუ ვინ იქნებოდა მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატი ლანჩხუთში ნაციონალების მხრიდან, მორალური უფლება არ მქონდა, არ დავხმარებოდი ამ ადამიანს. პირდაპირ ვამბობ, ასეეთი კანდიდატი, ლანჩხუთს არ ჰყოლია არასდროს და დიდი შეცდომა დაუშვეს ლანჩხუთელებმა, როდესაც ნინო კვიტაიშვილის კანდიდატურა არ აირჩიეს. ეს არის ადამიანი-იდეალი, უბრალოდ ბრწყინვალე პიროვნება. თავიდან რომ არ გავიმეორო, რასაც ახლა ინტერვიუში ვამბობ, ეს ყველაფერი მოვუყევი ნინოს და ვურჩიე გარიდებოდა პროცესებს, რადგან მასაც უღალატებდნენ. თუმცა ნინო შევიდა ამ თამაშში და მეც შეძლებისდაგვარად ვეხმარებოდი. არჩევნების შედეგები ყველასთვის კარგად ცნობილია, გაიმარჯვა ნინომ, ოღონდ წილოსანმა, რომელიც ალბათ ყველაზე ცუდი არჩევანი იყო და ამაში მოსახლეობა დღითიდღე რწმუნდება. ნინო კვიტაიშვილმაც შეიტყო გოგუაძის ,,საქმენი საგმირონის“ შესახებ, არჩევნების დასრულების შემდეგ გოგუაძემ მისი დაჯგუფების რამდენიმე წევრი ჩოხატაურში აიყვანა, აკაკი ჩხაიძეს შეხვდა და დახმარება აღუთქვა, რაშიც გარკვეული საფასურიც მოითხოვა და იცით რა გააკეთა იმავე დღეს? მასმედიის საშუალებით აქო და ადიდა ნინო წილოსანი და სულ მაგარი კანდიდატი ეძახა. ეს ფაქტი ნინო კვიტაიშვილის მხრიდანაც სათანადოდ შეფასებულია.
- ,,ნაციონალური მოძრაობის“ გაყოფის შემდეგ, შეიქმნა ახალი პოლიტიკური პარტია ,,ევროპული საქართველო“, რატომ გადაწყვიტეთ მაინდამაინც ამ ახლად შექმნილი პარტიისთვის მიგენიჭებინათ უპირატესობა?
- პატივს ვცემ ,,ნაციონალური მოძრაობის“ ბევრ ცნობილ ლიდერს, მიმაჩნია, რომ ისინი ღირსეული პიროვნებები არიან, თუმცა ჩემთვის აშკარა გახდა, რომ ,,ევროპული საქართველო“ გაცილებით ქმედითუნარიანი და ეფექტური იქნებოდა. ბევრი კონსულტაციის შემდეგ, გადავწყვიტე, რომ ,,ევროპული საქართველოს“ წევრი გამვხდარიყავი და მებრძოლა უნიათო, მავნებელი ხელისუფლების, ,,ქართული ოცნების“ წინააღმდეგ. გეტყვით, რომ ამ პარტიაში გაწევრიანებული არიან ძალიან წესიერი, კომპეტენტური პოლიტიკოსები. ,,ევროპულ საქართველოს“ აქვს ჩამოყალიბებული, მყარად გარანტირებული გეგმები ქვეყნის უკეთესი მომავლისათვის, გვჯერა, რომ აუციელებლად შევცვლით დუხჭირ, დამონებულ, დეგრადირებულ სიტუაციას ქვეყანაში. დღეს ყველა სფეროში პრობლემებია, ხელისუფლება არაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ დაშვებული შეცდომები გამოასწოროს და მოსახლეობის ხვალინდელი დღე უკეთესი გახადოს. როგორც აღვნიშნე, ესენი მარტო უნიათოები და უუნაროები კი არ არიან, არამედ მავნებლობენ და ქვეყანას ჭაობში მიათრევენ. მიუხედავად იმისა, რომ სულ რამდენიმე თვის წინ შეიქმნა ,,ევოპული საქართველო“, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ჩვენ ვართ ის ძალა, რომელიც ჩაანაცვლებს ,,ქართულ ოცნებას“ და ეს ძალიან მალე მოხდება.
- პარტია მართლაც ძალიან ახალგაზრდაა, მაგრამ მოახერხეთ და მთელი ქვეყნის მასშტაბით საკმაოდ კარგი შედეგი აჩვენეთ ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში. ლანჩხუთის ადგილობრივი ორგანიზაციაც არ უნდა იყოს უკმაყოფილო, თქვენ საკრებულოში ორი დეპუტატით ხართ წარმოდგენილი. როგორ მოახერხეთ ასე მოკლე დროში ასეთი ეფექტური შედეგის მიღება?
- სასაცილოა, მაგრამ აგვისტოს ბოლომდე, ჩვენი პარტიული ნომერიც კი არ იყო ცნობილი. ძალიან დავაგვიანეთ წინასაარჩევნო კამპანიის წარმოება და რა თქმა უნდა, ეს ნეგატიურად აისახა არჩევნების შედეგებზე, მაგრამ უკმაყოფილების საბაბი მართლაც არ გვაქვს. ჩვენ გვყავდა მერობის კანდიდატი, რომელიც არის ძალიან ღირსეული, თავისი საქმის პროფესიონალი, ლანჩხუთის საზოგადოებისთვის მეტად ნაცნობი და საპატივცემულო პიროვნება ამირან გიგინეიშვილი. გვყავს ადგილობრივი ორგანიზაციის თავმჯდომარე ირაკლი მარშანიშვილი, რომელიც გამოირჩევა თავისი გონიერებით, წესიერებით, სუფთა წარსულით და კაცურ კაცობით. უბრალოდ გამაოცა ქალთა ორგანიზაციის გაუგონარმა თავდადებამ, მუხლჩაუხრელმა შრომამ, ამომრჩევლებისადმი დამოკიდებულამ, რაიონისადმი პატრიოტობის გრძნობამ. მაკა იაკობაძემ, რუსუდან კობალავამ, გულნარა ჩიჩუამ, მერი მოისწრაფიშვილმა, თინათინ ტიკარაძემ, თეა ხვედელიძემ წარმოუდგენელი შეძლეს და თვენახევარში ამომრჩევლის გული მოიგეს, რაც მთავარია, ზუსტად მიიტანეს ხალხამდე პარტიის გეგმები, ხედვები, მისწრაფებები და მიზანი, რისთვის გვინდა ხელისუფლებაში მოსვლა. გვყავდნენ ძალიან მაგარი მაჟორიტარობის კანდიდატები, რომლებიც აუცილებლად გაიმარჯვებენ შემდეგ არჩევნებში, ამას დარწმუნებით გეუბნებით. ეს ადამიანები არ ატყუებენ კოორდინატორებს, არ ითვისებენ პარტიის ფულებს, არ ღალატობენ ერთმანეთს და ამიტომაც მივიღეთ შედეგი. მაგრამ, შედეგი გაცილებით უკეთესი იქნებოდა, რომ არა ,,ქართული ოცნების“ ბინძური ხერხები წინასაარჩევნოდ, რომ არა ფსიქოლოგიური ზეწოლები, შანტაჟი, მოსყიდვა, უპრეცენდენტოდ ბევრი კოორდინატორის ჩასმა. ხელისუფლებამ იბრძოლა ყველაზე ცუდი, ბინძური გზებით, რაც კი აქამდე გამიგონია და მინახავს. არჩევნების დღეს მიმდინარეობდა ტოტალური კონტროლი ამომრჩევლებზე, ეს წარმოუდგენელი თავხედობა იყო. თითქმის ყველა პოლიტიკურმა ძალამ პირი შეიკრა ,,ევროპული საქართველოს“ წინააღმდეგ, ავრცელებდნენ ჭორებს, თითქოს ჩვენ ვიყავით გარიგებაში შესული ხელისუფლებასთან, ამ დროს ღამ-ღამობით ერთმანეთთან კონსულტაციებს გადიოდნენ. მალე დავამტკიცებ, თუ ვინ იყო გარიგებაში შესული და ვინ იბრძოდა რეალურად და პატიოსნად. დიდი მადლობა მინდა გადავუხადო ,,ჰო და არას“ წინასაარჩევნო და შემდგომი პერიოდის ობიექტური გაშუქების გამო, სამწუხაროდ თქვენი გაზეთის გარდა თითქმის ყველგან მიმდინარეობდა ხელისუფლების ქება-დიდების აგიტაცია, აშკარად დაუწვნენ მთავრობას. გეუბნებით, ზოგიერთ გაზეთში იყო ოფიციალური შტაბბინები ,,ქართული ოცნების“. მე იმას კი არ ვამბობ, რომ უსამართლოდ ლანძღონ და აგინონ ხელისუფლება, მაგრამ ერთი კრიტიკული წერილი როგორ არ დაწერეს. ნუთუ ისინი სხვა მუნიციპალიტეტში ცხოვრობენ და ვერ ხედავენ რა ხდება დღეს ლანჩხუთში.
-ადგილობრივ ხელისუფლებაზე რა აზრის ხართ?
-მეცინება, ალექსანდრე სარიშვილი არის კაცი, რომელიც საერთოდ ვერ გარკვეულა რა არის მერის ვალდებულებები და რა არა. საერთოდაც, რომ შეუქმნეს ის იმიჯი, თითქოსდა მისი დარი პატიოსანი კაცი ლანჩხუთში არ დადიოდა, ეს არის აბსურდი. სარიშვილი იყო ის კაცი, რომლის ხელშიც გაიარა 27 მილიონმა ლარმა, ის იყო საკრებულოს საფინანსო-საბიუჯეტო კომისიის თავმჯდომარე და დღეს რომ ქვებით მისდევენ ურუშაძეს, ხომ ვერ მეტყვით ვინ უპრავებდა მას რაღაც გადაწყვეტილებებს? მინდა საზოგადოებამ იცოდეს, რომ ალექსანდრე სარიშვილის თანხმობის გარეშე ვერ ერთი ფინანსური მაქინაცია ვერ მოხდებოდა. ან არის მეორე მომენტი, იმდენად უვიცია, რომ ვერ ხვდებოდა რას აკეთბდა, ამ შემთხვევაშიც არა აქვს გამართლება. ე.ი ჩვენ გვყავს ან უვიცი, ან კორუმპირებული მერი. პირადად მე, არა მგონია ფინანსურ საკითხებში უვიცი იყოს, ჯერ კიდევ ვაზუსტებ ინფორმაციას, თუ რამდენი მილიონი წაიღო მისი კომისიის თავმჯდომარეობის დროს ჩოჩხათის თემში და რას მოახმარა ეს თანხა. ჩვენ მერი კი არ გვყავს, ჩვენ გვყავს ნინო, ანუ რისი თქმა მინდა, ყველა გადაწყვეტილებას იღებს ნინო წილოსანი და ესენი უბრალო შემსრულებლები არიან. თქვენი გაზეთის მეშვეობით გავიგე, თუ როგორი იყო 2017 წელი გურიაში, ლანჩხუთში რაიმე ღირებული გაკეთდა? რა პრემიებს ირიგებენ, რა ზეიმებზე დარბიან სკოლებში, ხალხს მიხედონ, რომლებსაც სული ძვრებათ მშიერი. ნამუსი საერთოდ დაკარგეს, მაგრამ სარიშვილს ისეთი მრჩეველი ჰყავს გოგუაძის სახით, მისგან არაფერი გამიკვირდება. ვინც ცოტა კულუარებში ჩახედულია, ყველამ იცის, ვინ ვის მფარველობს და რა ბინძური ლაბირინთებით დაძრწიან. დღეს, როგორც არასდროს ისე უჭირს გლეხს, დღეს როგორც არასდროს ისე შია ხალხს, დღეს როგორც არასდროს ისეა ჩამომხობილი ეკონომიკა და ,,ქართული ოცნება“ როგორ პასუხობს ამ გამოწვევებს? პრემია-დანამატებით. პირობას ვიძლევით, რომ ,,ევროპული საქართველო“ შეძლებს საზოგადოების გამოფხიზლებას, ერთად შევძლებთ რომ ვიაზროვნოთ საზოგადოებრივად, ერთად შევძლებთ დავამარცხოთ ეს კრიმინალური ხელისუფლება მშვიდობიანი ხერხებით. უბრალოდ არ შეიძლება ასე გაგრძელდეს, ეს ხელისუფლება არაა, ეს ხალხის მთავრობა არაა, ესენი არიან ბიძინა ივანიშვილის ოფიციალური სამონეთი. ყველა ლანჩხუთელს ვეფერები, მადლობას ვუხდი ჩვენს ამომრჩეველს გამოცხადებული ნდობისთვის, მათ კი ვინც დღეს ორჭოფობს, ვეტყვი, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, ერთად დგომით, ბრძოლით, მივაღწევთ იმას, რომ ჩვენს შვილებს ნათელი მომავალი ჰქონდეთ.
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

რატომ არ დახვდნენ ალილოს მონაწილეებს ადგილობრივი ხელისუფლების წარმომადგენლები?!

alilმოგეხსენებათ, რომ საქართველოში ალილოს ტრადიციას მრავალწლიანი ისტორია აქვს, რომელიც საქართველოს ისტორიაში მხოლოდ ერთხელ დაირღვა — საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ. 1990 წლებში მისმა უწმიდესობამ და უნეტარესობამ ილია II-ემ კვლავ აღადგინა ეს ტრადიცია. დღესდღეობით ალილოს ზეიმობენ სადღესასწაულო ლიტურგიის შემდეგ, როდესაც მრავალი ეკლესიის მრევლი უერთდება ალილოს მსვლელობას.
ალილო ტრადიციულად ჩატარდა ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტშიც, სხვადასხვა ეკლესიების მრევლი ქალაქში ალილოს მსვლელობაში მონაწილეობდა. მრევლის გულისწყრომა გამოიწვია იმან, რომ ალილოს მონაწილეებს არც ლანჩხუთის მერი და არც საკრებულოს თავმჯდომარე არ გამასპინძლებიათ. ,,ნაციონალური მოძრაობის“ წევრი გივი ცინცაძე სოციალურ ქსელში საკმაოდ მწვავე მიმართვას აკეთებს ამასთან დაკავშირებით:
,,არც მეწყინებოდა, პოლიციის უფროსს რომ ეს არ გაეკეთებინა, რომ არ დახვედროდა ალილოს მონაწილეებს ხელდამშვენებული ტკბილეულით. მას საერთოდ არ ჰქონდა ამის ვალდებულება და ადამიანურად გააკეთა, ლანჩხუთის მერს, კი რომელიც ვალდებული იყო ჩართულიყო ამაში, იმიტომ, რომ შეჭირვებულებისთვის, მოხუცებისთვის, სოციალურად მძიმე პირობებში მყოფი ბავშვებისთვის უნდა გადაგვეცა ეს საჩუქრები და ტკბილეული, არც კი უფიქრია, რომ თავი შეეწუხებინა და მცირედი მაინც გაეკეთებინა ამ ხალხისთვის. მერს, რომელმაც უსირცხვილოდ აიღო პრემია და დაარქვა მეცამეტე ხელფასი, განათლებაც არა აქვს ამდენი, რომ იცოდეს, ეს მეცამეტე ხელფასი საერთოდ არ არსებობს. კომუნიზმში ვართ? შენობა იყო დაკეტილი. კვირა დღე კი იყო, მაგრამ ალილოობა იმართებოდა, შობა იყო, ყველაზე ძვირფასი ქრისტიანული დღესასწაული. სირცხვილია ეს ყველაფერი. 60 370 ლარს პრემიის სახით იღებს ის ადამიანები, რომლებსაც რაიონში ჰყავთ ისეთი შეჭირვებული ადამიანები, როგორებიცაა 76 წლის მოხუცებული ქეთევან ჩხაიძე, რომელსაც სოციალური მოუხსნეს და სადაცაა თავზე დაენგრევა სახლი, 19 წლის ეტლს მიჯაჭვული და უყურადღებოდ დატოვებული ამირან ჩხაიძე, ასევე უამრავი გაჭირვებული და მშიერი ადამიანები. გულწრფელად მეცოდება ლანჩხუთელები, რომ ასეთი მთავრობა ჰყავთ, მაგრამ რა ვქნა? თვითონ აირჩიეს ეს გზა, ახლა კი იძულებულნი ვართ ვითმინოთ მათი უმსგავსობები კიდევ რამდენიმე წელიწადს.“
ლანჩხუთის მერიის პრესსამსახურის ხელმძღვანელის, მაკა სულაბერიძის თქმით, გარკვეული მიზეზების გამო ვერ მოხერხდა ალილოს მონაწილეებთან შეხვედრა, მაგრამ მერია აუცილებლად აპირებს საკალანდოდ დაეხმაროს შეჭირვებულ მოსახლეობას.

,,დამსახურებული“ პრემიებიც დარიგდა!

mdidari 3857ლანჩხუთის საკრებულოსა და მერიაში წინასაახალწლოდ სახელფასო დანამატის სახით 60 370 ლარი გაიცა.
საერთო ჯამში, 2017 წლის 29 დეკემბერს პრემიის სახით ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოში ბიუჯეტიდან 14 705 ლარი გაიცა.
სახელფასო სარგოს 50%-ი დანამატის სახით ახალი მოწვევის საკრებულოს თავმჯდომარემ ბესიკ ტაბიძემ და მისმა მოადგილემ ვლადიმერ ნანაძემ, ასევე, საკრებულოს აპარატის თანამშრომლებმა და კომისიების ხელმძღვანელებმა მიიღეს.
როგორც საკრებულოს თავმჯდომარე აღნიშნავს, სახელფასო დანამატი საახალწლოდ აიღო ყველამ, ვისაც კონკრეტული თანამდებობა აქვს.
სახელფასო დანამატები მიიღეს ასევე მერიის თანამშრომლებმა და მათ შორის ლანჩხუთის მერმა, ალექსანდრე სარიშვილმა. განსხვავებით საკრებულოდან, მუნიციპალიტეტის მერიაში ბიუჯეტიდან სამჯერ მეტი თანხა, სულ 45 ათას 665 ლარი გაიცა. მერიის სამსახურის უფროსებსა და თანამშრომლებს, ისევე როგორც საკრებულოში, ხელფასის 50%-ი დანამატის სახით დაერიცხათ.
დანამატი უნდა გაიცემოდეს საჯარო მოხელეებზე განსაკუთრებულ შემთხვევებში მაშინ, როდესაც ისინი ასრულებენ ზეგანაკვეთურ საქმიანობას, არიან ძალზედ წარმატებულნი, სადღესასწაულო დღეებში მუშაობენ და ა. შ.. საინტერესოა რა დამსახურების გამო გაიცა ლანჩხუთში ასეთი დიდი რაოდენობის პრემია. აუდიტის სამსახურის მიერ მომზადებული სპეციალური დასკვნით ირკვევა, რომ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან პრემია-დანამატებისთვის გაცემული თანხა ყოველწლიურად იზრდება. ალბათ, 2018 წლის ბოლოს გაცილებით დიდი ციფრი დაფიქსირდება პრემიის გასაცემელში, ვიდრე 60 370 ლარია. გასაგებია, რომ ყველა საჯარო მოხელეს თუ დეპუტატს ოჯახი ჰყავს და ფული ესაჭიროება, მაგრამ რა მოხდება თუნდაც ერთხელ დაიშვას პრეცენდენტი და ეს თანხა შეჭირვებულ მოსახლეობას დაურიგონ და ოდნავი შვება აგრძნობინონ. 200-200 ლარი რომ გადაეცათ წინასაახალწლოდ განსაკუთრებით მძიმე სოციალური პირობების მქონე ოჯახებისათვის, გამოვიდოდა, რომ 300-ზე მეტი ოჯახი ბედნიერ შობა-ახალ წელს გაითენებდა. რაც მთავარია, იქნებ ვინმემ ახსნას, თუ რატომ უნდა გაცემულიყო ლანჩხუთში პრემიები, რა ისეთი საქმიანობით იყვნენ დაკავებულნი მთელი წლის განმავლობაში, რომ დაღლილი გული და გონება დანამატით დაამშვიდეს. მაგალითად, მეზობელ თურქეთში, ადგილობივი თვითმმართველობის წარმომადგენლები საერთოდ არ სარგებლობენ პრემია-დანამატებით, ხშირად დაუფიქსირებიათ კიდეც თავიანთი მოსაზრებები ამ თემასთან დაკავშირებით: მათი თქმით, ხელფასი იძლევა იმის საშუალებას, რომ ოჯახი ავად თუ კარგად არჩინონ და ბიუჯეტის თანხებში ხელის ფათური არ მიაჩნიათ მიზანშეწონილად. ეს ხდება იმ ქვეყანაში, სადაც მოსახლეობის 80%-ზე მეტი დასაქმებულია, ხოლო ჩვენთან პირიქით, 80% -ზე მეტი დაუსაქმებელია. ჩვენ წინა ნომერშიც ვწერდით ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის ,,წარმატებებზე“ 2017 წელს, არსებული რეალობიდან გამომდინარე, მიგვაჩნია, რომ წლის ბოლოს პრემიის დარიგება ადგილობრივი ხელისუფლებისთვის, ძალზედ შეურაცხმყოფელია მშიერი მოსახლეობისთვის. მაგრამ, მთავარი არ თქმულა: იმ წარმატებულ ქვეყნებშიც, სადაც მართლა აქვთ ფუფუნება პრემია გამოიწერონ ჩინოვნიკებმა, ერიდებიან ხალხის რისხვას. არავის არ უნდა, რომ ხალხი გაღიზიანდეს და ქუჩაში გამოვიდეს. საქართველოში ამასაც არავინ ერიდება, ,,მერე რა, წაიკითხავენ, გაბრაზდებიან და გაუვლით“, ასე ფიქრობენ ის პიროვნებები, ვისი ჯიბეც ცოტატი სქელდება პრემიის სახით. საგულისხმოა, რომ ეს ადამიანები არ ცდებიან, საქართველოში და მათ შორის ლანჩხუთშიც, იქმნება შთაბეჭდილება, რომ ხალხს არაფერი ადარდებს, აღარაფერზე აქვთ პრეტენზია, საზოგადოება დუმს. დარწმუნებული ვარ, ხვალ რომ ათჯერ მეტი გამოიწერონ, საზოგადოება ამასაც დაანებებს მათ. ჩვენი ხელისუფლება ამაყობს იმით, რომ 2017 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე მაღალი შედეგიანობა აჩვენეს. ზოგიერთი 95%-ზე აპელირებს, ზოგიც 80%-ზე(ისე, ხმების 95% არავის არ მიუღია, 80% -კი ბატონო) და ამბობს, რომ ამხელა ნდობის გამოცხადების შემდეგ პრემია არ გვეკუთვნისო? თქვე დალოცვილებო, ამხელა ნდობა რომ გამოგიცხადა ხალხმა და დღეს ისინი მშიერები არიან, სწორედ მაგიტომ არ უნდა აიღო არცერთნაირი დანამატი, ჯილდო თუ პრემია. თუ ვინმე არგუმენტირებულად დაამტკიცებს იმას, რომ მას ეს პრემია ეკუთვნოდა, მაშინ ბოდიში გვექნება მოსახდელი, მაგრამ ეს ნაკლებ სავარაუდოა. ხშირად ისმის: რა გვეშველება? აქამდე რატომ არ გვეშველა? საით მივდივართ? და ა.შ აი, ამიტომ არ გვეშველება. სანამ სხვისი გასაჭირი არ გვეტკინება, სანამ ვერ მივხვდებით, რომ ბიუჯეტის ფული-ხალხის ფულია, სანამ ვერ გააცნობიერებენ მთავრობები, რომ ისინი ხალხის მიერ არჩეულნი არიან, სანამ ვერ გაათავისებენ რომ ხალხს უნდა ემონონ და არა დაიმონონ, სანამ ხალხი ერთ ყურში შეუშვებს ამბავს და მეორედან გამოუშვებს, მანამ არაფერიც არ გვეშველება. ზესახელმწიფოებისგან და განვითარებული ქვეყნებიდან სწორედ არასაზოგადოებრივი აზროვნება გამოგვარჩევს და უკან გვხევს, სამ მილიონიან ქვეყანას რომ ვერ პატრონობენ და საქართველო დაცარიელდა, ამის პასუხად მოსახლეობამ გაუგონარი ნდობა გამოუცხადა ხელისუფლებას, რითიც მწვანე შუქი აუნთო მომდევნო ოთხი წლის განმავლობაში, თანაც ხელისშემშლელიც არავინ ეყოლებათ. ყველა საზოგადოება, ისეთ რეალობას იმსახურებს, როგორშიც ცხოვრობს, ჰოდა, ალბათ ახია ჩვენზე ამდენი პრემია-დანამატები...
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

უპრეცედენტო შემთხვევა, აცანაში შობის ღამეს ერთდროულად სამ ტაძარში ჩატარდა სადღესასწაულო ლიტურღია!

gabrieliშობის სადღესასწაულო ლიტურღია ჩატარდა აცანის სამივე წმინდა სალოცავში: წმინდა ნინოს ტაძარში, ოქონას მაცხოვრის ამაღლების ტაძარში და სიონის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარში. ეს ნამდვილად უიშვიათესი შემთხვევაა, თუ ერთადერთი არა, როდესაც ერთ ჩვეულებრივ სოფელში სამ ტაძარში აღევლინა წირვა-ლოცვა. საერთოდაც, ჩვენი ინფორმაციით, აცანა ერთადერთი სოფელი უნდა იყოს საქართველოში, სადაც ამდენი მოქმედი ტაძარი ფუნქციონირებს. გარდა ზემოთ ხსენებული სამი ტაძრისა, ამ სოფელში კიდევ ერთი სალოცავი დგას კვიჭიძეების უბანში. უნდა აღინიშნოს, რომ შობის ღამეს სამივე ტაძარში მრევლის სიმრავლე თვალში საცემი იყო, რაც ნამდვილად სასიხარულოა. სოფლის ცენტრში მდებარე წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესია ბიზნესმენმა ბადრი წილოსანმა ააშენა, ოქონას მაცხოვრის ამაღლების ტაძარი ბიზნესმენმა სოლომონ ჩხაიძემ(ბადრი წილოსანის დისშვილმა), ხოლო სიონის უბანში მდებარე ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი - ძმებმა ზაზა და ზვიად ჩხაიძეებმა. ისიც ხაზგასასმელია, რომ სამივე ტაძარში ადგილობრივი მამათა მონასტრის მღვდელმსახურები ატარებდნენ სადღესასწაულო ლიტურღიას. ოქონას მაცხოვრის ამაღლების ტაძარში აცანის წმინდა ნინოს მამათა მონასტრის წინამძღვარი და არქიმანდრიტი მამა გაბრიელი (კახელაშვილი) წირავდა, წმინდა ნინოს სახელობის ტაძარში მღვდელმონაზონი მამა იოანე (კვარაცხელია), ხოლო სიონის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარში მღვდელმონაზონი მამა ელისე (ადეიშვილი) ატარებდა სადღესასწაულო წირვა-ლოცვას. სამივე მამაო ახალგაზრდაა, არც ერთი მათგანი 40 წელს გადაცილებული არაა, ღვთის წყალობით ახალგაზრდული ენერგიით ახერხებენ იმას, რომ სოფლის ოთხივე სალოცავში სისტემატიურად ტარდება  წირვა-ლოცვა.elise
დიდი ხნის განმავლობაში, კომუნისტური რეჟიმის მიერ გატარებული რეპრესიების და ეკლესია-მონასტრების ნგრევის გამო, აცანაში შეწყვეტილი იყო ეკლესიური ღვთისმსახურება, იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ სოფელში სალოცავი აღარ იდგა. ბიზნესმენმა ბადრი წილოსანმა, რომელიც აცანელია(პარლამენტარ ნინო წილოსანის მამა) შეძლო და საკმაოდ დიდი ტაძარი ააგო სოფლის ცენტრში, რომელსაც წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესია ეწოდა. მანამდე ძმებმა კვიჭიიძეებმაც ჩაუყარეს პატარა სალოცავის მშენებლობას საფუძველი, რომელიც გასულ წელს საბოლოო ფორმაში სოლომონ ჩხაიძემ მოიყვანა, ამის შემდეგ სიონის უბანში ძმებმა ზაზა და ზვიად ჩხაიძეებმა ღვთისმშობლის მიძინების ტაძრის აშენება შეძლეს, ცოტა უფრო გვიან კი ბიზნესმენმა სოლომონ ჩხაიძემ მოახერხა და იმ ადგილას, სადაც ისტორიული ოქონას მაცხოვრის ამაღლების ტაძრის ნანგრევები იყო, დიდებული ტაძარი ააშენა. 2009 წელს შემოქმედელი მიტროპოლიტი იოსების ლოცვა-კურთხევით, აცანის წმინდა ნინოს სახელობის ტაძრის წინამძღვრად დაინიშნა მღვდელმონაზონი გაბრიელი(კახელაშვილი), რომელიც მაშინ 28 წლის იყო. მამა გაბრიელი წარმოშობით თბილისის ახლოს მდებარე სოფელ კუმისიდან გახლავთ. აღსანიშნავია, რომ ის სამხედრო აკადემიის კურსდამთავრებულია, მაგრამ უკვე 21 წლის ასაკიდან გადაწყვიტა თავი სამონანასტრო ცხოვრებისთვის მიეძღვნა. რამდენიმე წლის განმავლობაში ის ჯუმათის მამათა მონასტერში მორჩილი იყო და სამონასტრო საქმიანობაში ეხმარებოდა არქიმანდრიტ მიქაელს. ბერად აღკვეცის შემდეგ, ის მალევე ეკურთხა ბერ-დიაკვნად, მამა გაბრიელი შემოქმედელი მიტროპოლიტის ლოცვა-კურთხევით იმყოფებოდა ათონის წმინდა მთაზე მოსალოცად. ამის შემდეგ კი შემოქმედელი მიტროპოლიტი იოსების კურთხევით ინიშნება აცანის წმინდა ნინოს ტაძრის წინამძღვრად, სადაც ასევე მალე გაიარა რამდენიმე იერარქია, ჯერ მღველმონაზონი გახდა, შემდეგ იღუმენი, ახლა კი არქიმანდრიტი გახლავთ. მამა გაბრიელი აცანის წმინდა ნინოს მამათა მონასტრის წინამძღვარია. თავდაპირველად ის ცხოვრობდა ერთ-ერთი აცანელის გრიგოლ ჩხაიძის სახლში, რომელიც მან დიდსულოვნად დაუთმო მონასტერს, თუმცა ცხადი იყო, რომ ეს სახლი მონასტრის საძმოსთვის და მოსული სტუმრებისთვის გამოსადეგარი ვერ იქნებოდა. გარდა მონასტრის საძმოსა, მამა გაბრიელი ბევრ მზრუნველობამოკლებულ ადამიანსაც უწევდა დახმარებას და თავისთან აცხოვრებდა. მიუხედავად ამისა, რამდენიმე წელი მაინც გაატარა ამ სახლში მამა გაბრიელმა. კვლავ გამოიჩინა კეთილი ნება ბადრი წილოსანმა და წმინდა ნინოს ტაძრის გვერდზე_ საკმაოდ კარგი მამათა მონასტერი ააშენა, რამაც ბევრი პრობლემა მოხსნა. მონასტერს ხშირად სტუმრობს შემოქმედელი მიტროპოლიტი იოსები, არქიმანდრიტები, იღუმენები, მღველმონაზვნები. აქ მოსულა და წასულა ბევრი მორჩილი, მაგრამ ორმა მათგანმა სამუდამოდ დაუკავშირა თავისი გული აცანას და მის ეკლესია-მონასტრებს. ესენი არიან მღვდელმონაზვნები_მამა ელისე და მამა იოანე. მამა ელისე წარმოშობით ოზურგეთის სოფელ მელექედურიდანაა, ერისკაცობაში ირაკლი ადეიშვილი. მამა გაბრიელი თავიდანვე ხვდებოდა, რომ მორჩილი ირაკლი სოფელ აცანაში დიდხანს დარჩებოდა და მონასტრულ ცხოვრებას აირჩევდა. მალევე, მამა გაბრიელის რეკომენდაციით და შემოქმედელი მიტროპოლიტი იოსების ხელდასმით მორჩილი ირაკლი ბერად აღიკვეცა და მამა ელისე გახდა. ამის შემდეგ, ის ჯერ ბერ-დიაკვნად აკურთხეს, ხოლო შემდეგ მღვდელმონაზონად. ახლა ის მონასტერში მამა გაბრიელის კურთხევას ასრულებს და სოფლის ეკლესიებში წირვა-ლოცვებსაც ატარებს. რაც შეეხება მამა იოანეს, ერისკაცობაში ლევან კვარაცხელიას, ის წარმოშობითioane სამეგრელოდანაა, თუმცა მთელი თავისი ცხოვრება თბილისში გაატარა. აცანის წმინდა ნინოს მამათა მონასტერში მოსვლის დღიდანვე მან დიდი სიყვარული მოიპოვა როგორც მამა გაბრიელის, ასევე მოსახლეობის გულში. დიდი ხანი არაა, რაც ის ბერად აკურთხეს, შემდეგ კი მღვდელმონაზონად და ისიც მამა ელისეს მსგავსად, ეხმარება მონასტრის წინამძღვარს არქიმანდრიტ გაბრიელს წირვა-ლოცვის ჩატარებაში. დასაფასებელია, რომ როგორც მორჩილობის პერიოდში ზედმიწევნით ზუსტად ასრულებდნენ წინამძღვრის ლოცვა-კურთხევას მამა ელისე და მამა იოანე, ასეთივე მორჩილებით აგრძელებენ დღესაც კურთხევის შესრულებას, როდესაც უკვე მღვდელმონაზვნები არიან. მონასტრის წინამძღვრის სურვილია, რომ მონასტრის საძმო კიდევ უფრო გამრავლდეს და რაც მთავარია, მრევლმა დაიწყოს ტაძრებში სიარული. მართლაც დიდებული იყო, როდესაც შობის ღამეს ყველაზე მეტი სადღესასწაულო ზარის ხმა სოფელ აცანიდან ისმოდა, მაგრამ ამ ყველაფერს გაფრთხილება და გვერდით დგომა სჭირდება!
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

როდესაც ხელისუფლება გქვია მოქმედებაზე უნდა გადახვიდე!

msგურიის მხარემ თავის ფეისბუქგვერდზე გამოაქვეყნა ბროშურა სახელწოდებით ,,2017 წელი გურიაში“
გურია ყველაზე „სუფთა რეგიონად“ დასახელდა.
►გამჭვირვალობის, საჯარო ინფორმაციის გამოქვეყნებისა და გადაწყვეტილების მიღების პროცესში მოსახლეობის მონაწილეობის ხარისხის კუთხით ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი მოწინავეა.
►ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულო ანგარიშვალდებულობის, გამჭვირვალობის მხრივ საუკეთესოდ შეფასდა და საქართველოში პირველია.
►ოზურგეთი ერთ-ერთი პირველია საქართველოს მუნიციპალიტეტებს შორის, რომელიც OGP-ის სამოქმედო გეგმაში ჩაერთო („ღია მმართველობის პარტნიორობის“ სამოქმედო გეგმა).
►პირველად ისტორიაში ბახმარო ზამთარში ტურისტებს მასპინძლობს.
►დასრულდა კურორტ გომისმთაზე წყალმომარაგების სამუშაოები. პროექტის ღირებულება 815 700 ლარია.
►მიმდინარეობს ავტობანის მშენებლობა ლანჩხუთში.
►გურიაში აშენდა 3 საბავშვო ბაღი და ნაწილობრივი რეაბილიტაცია ჩაუტარდა საბავშვო ბაღების უმრავლესობას.
►მიმდინარე წელს ჩოხატაურში აშენდა 2 ახალი სკოლა და ოზურგეთში მიმდინარეობს ერთი სკოლის მშენებლობა. 4 წლის განმავლობაში რეგიონში რეაბილიტაცია ჩაუტარდა 80-მდე საჯარო სკოლას.
►სრულდება ლანჩხუთში და ჩოხატაურში სასწრაფო სამედიცინო დახმარების ცენტრების მშენებლობა.
►რეგიონში გაიხსნა 7 ახალი საწარმო. გაძლიერდა და გადაიარაღდა 10 საწარმო.
►ოზურგეთში იგეგმება ინოვაციური ცენტრის მშენებლობა.
►ოზურგეთში დასრულდა ვარლამ სვიმონიშვილის სახელობის ეთნოგრაფიული მუზეუმისა და დაიწყო არტემ ერქომაიშვილის სახელობის სიმღერისა და გალობის მუზეუმის მშენებლობა.
►კურორტ შეკვეთილში განხორციელდა ჩეხურ - სლოვაკური პროექტი, რომელიც სასტუმროებსა და სასტუმროს ტიპის ბინებს აერთიანებს. (ინვესტიცია15 მილიონი ლარი).
►აშენდა თანამედროვე დიზაინის სარკინიგზო ბაქანი, რომლითაც „შავი ზღვის არენაზე" გამართულ კონცერტებზე დასწრების მსურველებიც ისარგებლებენ.
►მოეწყო მუსიკოსების სკვერი.
►მიმდინარე წელს დასრულდა ოზურგეთში ძიმითის კულტურის სახლის მშენებლობა. ოთხი წლის განმავლობაში რეაბილიტირდა და აშენდა 10 კულტურის სახლი.
როგორც ხედავთ, 2017 წელსაც ლანჩხუთი მოკრძალებულ ადგილს იკავებს რეგიონში მიმდინარე პროექტებითა თუ ზოგადად განვითარების კუთხით. აღნიშნულია, რომ ლანჩხუთში მიმდინარეობს ავტობანის მშენებლობა და სრულდება ლანჩხუთში და ჩოხატაურში სასწრაფო სამედიცინო დახმარების ცენტრების მშენებლობა. სამწუხაროდ, მეტი პოზიტიური ინფორმაცია 2017 წელს ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის ირგვლივ არსად არ შეგხვდებათ. ავტობანის მშენებლობას რაც შეეხება, მგონი კვირა არ გასულა საპროტესტო აქცია არ გაემართოს მოსახლეობას მიმდინარე სამუშაოებთან დაკავშირებით. ძალიან მაგარი გულშემატკივარი უნდა იყო ხელისუფლების, რომ გასული წელი დადებითად შეაფასო ლანჩხუთში. მთელი წლის განმავლობაში ,,ჰო და არა“ ატარებდა ქუჩის გამოკითხვებს სხვადასხვა თემებთან დაკავშირებით, განსაკუთრებით უიმედოდ უყურებდა ჩვენი მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა სოციალური კუთხით არსებულ პრობლემებს. თუმცა, მოხდა ისე, რომ თითქმის წლის მიწურულს 21 ოქტომბერს ,,ქართულმა ოცნებამ“ ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში ძალიან დიდი ნდობა მიიღო მოსახლეობისგან. 32 კაციან საკრებულოში 27 დეპუტატი ,,ქართული ოცნებიდანაა“, ასევე გვყავს არჩეული მერი_ ალექსანდრე სარიშვილი, რომელიც ასევე კოალიციის წევრია. საზოგადოებას აქვს განცდა, რომ ახლადარჩეული ადგილობრივი ხელისუფლება მათზე იზრუნებს და პრობლემებს მოუგვარებს. თუმცა, 2018 წლის ბიუჯეტს თუ გადახედავთ, ცოტათი გაგიჭირდებათ ოპტიმიზმის შენარჩუნება. ,,ნაძვის ხე“-ც გამორჩეული იყო მუნიციპალიტეტებთან შედარებით, ალბათ ჩვენც პატივი უნდა ვცეთ ორიგინალურ გადაწყვეტილებებს, მაგრამ ეს დალოცვილი ვიკიპედია რომ წერს: ,,საშობაო ნაძვის ხეს ტრადიციისამებრ შობის დღესასწაულზე ყოველ ოჯახში დგამენ. ბუნებრივ ან ხელოვნურ ნაძვის ხეს რთავენ სხვადასხვა სათამაშოებით და ტკბილეულით, ამის გარდა მიღებულია ნაძვის ხის „წვიმებით“, სანთლებით ან ფერადი ელექტრო ნათურებით გაწყობა. ნაძვის ხის მორთვის ტრადიცია ასევე უკავშირდება ახალი წლის დღესასწაულს. როგორც წესი, შობა-ახალ წელს მოკაზმული ნაძვის ხეები იდგმება ქალაქის მოედნებზე და საზოგადოების თავშეყრის ადგილებში, სადაც ხალხი საზეიმოდ იკრიბება“-ო, ეს გვიქმნის მხოლოდ უხერხულობას. არსებობს ბუნებრივი და ხელოვნური ნაძვი, მაგრამ რკინის ძელზე შემოკრულ განათებას, რომელიც 30 დეკემბერს(!) გაიხსნა საზეიმოდ, ძნელია ,,ნაძვის ხე“ უწოდო და მის გარშემო ირბინო. თუმცა, საახალწლო განწყობას მუნიციპალიტეტის პირველ პირებს ნამდვილად ვერავინ დაუწუნებს. მთელი დეკემბრის თვე, ისინ ჩართული იყვნენ საახალწლო ზეიმებში, როგორც სკოლებში, ასევე ბაღებში. ვერც იმას ვიტყვით, რომ ალექსანდრე სარიშვილი და ბესო ტაბიძე მხოლოდ ზეიმებზე დადიან, რა თქმა უნდა არა, ისინი ყველგან შეგხვდებოდნენ, საპროტესტო აქცია იყო ეს, სტიქიური უბედურება, ტრაგედია თუ დალხინება. მაგრამ, როცა თითქმის ყველა ზეიმზე დადიხარ(გასაგებია, რომ ბავშვებს უხარიათ) და საამისო დროს პოულობ, ეს იმას ნიშნავს, რომ შენს მუნიციპალიტეტს მცირე პრეტენზია მაინც უნდა ჰქონდეს, რომ იყოს მოწინავეთა შორის. ზემოთ აღნიშნულ ბროშურაზე კი ნათლად იხილავდით, წარმატებულია თუ არა ლანჩხუთი რომელიმე სფეროში(იგულისხმება სახელმწიფო პროგრამები). ახალი წელი, ზოგადად მსოფლიოს ნებისმიერ ქვეყანაში განსაკუთრებით უყვართ და აღნიშნავენ, მაგრამ რეალობას თვალი ხომ უნდა გავუსწოროთ, რა გვაქვს სამხიარულო და სატაშფანდურო, როდესაც მუნიციპალიტეტის მოსახლეობის დიდ ნაწილს საკვების პრობლემა უდგას, გლეხს არ ჰქონდა საერთოდ შემოდგომა, წელი რომელიც ფაროსანას მეფობის დასაწყისი იყო, გაისად უარესს გპირდება. იმედი გვქონდა, რომ ფაროსანასთან ბრძოლას სახელმწიფო აქტიურად შეუდგებოდა ამისთვის სოლიდურ თანხებს გამოყოფდა ბიუჯეტიდან, მაგრამ აქაც კრახის სუნი ასდის მავნებელთან ბრძოლის მცდელობას. პირდაპირ გეტყვით, არ ჩანს არცერთი წინაპირობა იმისა, რომ 2018 წელი წინა უკეთესი იქნება. ისევ მეზობელი თურქეთის იმედად უნდა დარჩეს ხელისუფლება, რომ ახალგაზრდების უმეტესობამ კვლავ ჩაის პლანტაციებს მიაშუროს ოჯახების სარჩენად. საკრებულოს ბოლო სხდომაზე დეპუტატები ერთმანეთს აყვედრიდნენ, სად იყავით როდესაც ჩვენ ჩინურ კომპანიებს ვებრძოდით და ვაპროტესტებდით მათ უკანონო ქმედებებსო. ჯერ ერთი, როდესაც ხელისუფლება გქვია, კი არ უნდა გააპროტესტო და აღშფოთდე, მოქმედებაზე უნდა გადახვიდე და კუდით ქვა ასროლინო ნებისმიერ კომპანიას, რომელიც შენი მოსახლეობის უფლებებს აბუჩად იგდებს და ფეხქვეშ თელავს შენს კანონმდებლობას(თუმცა, არც ქართველები აკლებენ, კონსტიტუციას მაინდამაინც სტანდარტულ 41 ,,რაზმერზე“ირგებენ). მეორეც, მართლა სად იყავით თქვენ, როცა ,,ჰო და არა“ კონკრეტულ ფაქტებზე წერდა, თუ როგორ ექცეოდნენ ჩინური კომპანიის წარმომადგენლები ადგილობრივ მუშახელს, როგორ ამეტებდნენ ხშირ შემთხვევაში თავის უფლება-მოსილებებს, ჩვენ ამასთან დაკავშირებით მუნიციპალიტეტის მაშინდელ გამგებელს, ზაზა ურუშაძესაც შევხვდით, მან გვითხრა, რომ არცერთი საჩივარი არ შესულა პირადად მასთან და კონკრეტული კანონდარღვევის შემთხვევაში კანონის შესაბამისად იმოქმედებდნენ. არადა, მეტი ფაქტი რაღა უნდოდათ, გაზეთი პირდაპირ წერდა, თუ სად ხდებოდა ეს კანონდარღვევები, ვისი მხრიდან და ვინ იყვნენ დაზარალებულები. მაგრამ, ფაქტი ჯიუტია, ხელისუფლება გაურბოდა ამ თემაზე საუბარსაც და მოქმედებებსაც. ასე რომ, თუ პოპულისტობაზე მიდგება საქმე, ბატონებო, მარტო ოპოზიციას ნუ შეახოცავთ ხელს. რუსლან მიქაბერიძეს აქვს შესანიშნავი ლექსი სამშობლოზე, მცირე ამონარიდს დავწერთ, რომლითაც ალბათ მთელი მოსახლეობის სათქმელს ვიტყვით: ,,ვისია ეს საქართველო, ბოლოს და ბოლოს ვისია, იქნება მართლა არვიცით, იქნება მართლა სხვისია?! არ მოსათმენის მოთმენა, ძალიან საძრახისია! აქ, ჩვენ მხოლოდ ის უნდა ვიგუოთ, ვინც ჩვენი ძმობის ღირსია“!
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

მოიწონეთ სტატია