დიდი ქართველი

jansugiჭეშმარიტად სახალხო პოეტის, საზოგადო მოღვაწის - ჯანსუღ ჩარკვიანის გარდაცვალებამ ღრმა მწუხარება გამოიწვია მთელს საქართველოში. გადაუჭარბებლად შეიძლება ითქვას, რომ იგი ქართველი კაცის სინდის-ნამუსის განსახირება იყო.
ადრეულ წლებში ცნობილი პოეტი არაერთხელ სტუმრებია ჩვენს რაიონს. ძალიან უყვარდა მოსახლეობასთან შეხვედრა, განსაკუთრებით ახალგაზრდობასთან. პოეტის მდიდარი პოეზია თავიდანვე გაჟღენთილი იყო ეროვნული სულისკვეთებით. მისი შემოქმედება ადამიანის სულს ბოლომდე სწვდებოდა და აფიქრებდა ცხოვრებაზე. წილად მხვდა ბედნიერება, რომ სხვა გამოჩენილ ადამიანებთან ერთად, რომელთა შორის იყო ბატონი ჯანსურ ჩარკვიანი, ვყოფილიყავი საქართველოს პირველი პარლამენტის წევრი 1992-1995 წლებში.
იმჟამინდელ პარლამენტში ჭარბობდნენ ასაკოვანი დეპუტატები, უმრავლესობის ასაკი 60, 70, 80 წელს შეადგენდა. შედარებით ახალგაზრდები, მცირერიცხოვანი ჯგუფი ვიყავით და უნდა გენახათ, როგორი გამორჩეული გულისხმიერებით და ყურადღებით გვეპყრობოდა ბატონი ჯანსუღი. იგი თავის მაგალითზე გვიჩვენებდა, როგორი უნდა ყოფილიყო ქვეყნის ნამდვილი პატრიოტი. თითოეული ჩვენგანის წარმატება ძალიან უხაროდა და უყურადღებოდ არ ტოვებდა.
ჩემთან საუბრისას, ხშირად ინტერესდებოდა რაიონში და სოფლებში არსებული მდგომარეობით. ძალიან წუხდა და განიცდიდა, როცა ვეუბნებოდი, როგორ ნადგურდებოდა საკოლმეურნეო საკუთრება, ვერანდებოდა ჩაისა და ციტრუსის პლანტაციები.
მახსოვს, ერთხელ სატელევიზიო გამოსვლის შემდეგ, უკვე მეორე დღეს, სხდომათა დარბაზში ჩემს მაგიდაზე, კონვერტში ჩადებული ასეთი ლექსი დამხვდა:
,, რაც უნდა გვიქნას დრომა
აქვს სიტყვას წონაც, ზომაც;
წუხელ გისმენდი ომარ,
დე! ჩამითვალონ წყრომად,
შენი გამოსვლა ომარ,
არ ჰგავდა სხვების თომარს;
მთელი სულით და გულით
მივესალმები ომარს!
ჯანსუღ ჩარკვიანი
16 მაისი 1995 წელი.
სამშობლოზე, ქართველ ხალხზე და განსაკუთრებით ახალგაზრდობაზე უსაზღვროდ შეყვარებული ადამიანის გარდაცვალება დიდი დანაკლისია ქვეყნისა და თითოეული ჩვენგანისათვის!
ომარ ხუციშვილი.

ვეტერანი მეტყევე, ცნობილი თამადა და უბრალოდ კარგი ადამიანი

revazaრევაზ იმნაძე წლების განმავლობაში ლანჩხუთის სატყეო სამმართველოს ემსახურებოდა, თავდაპირველად მოადგილის რანგში, ხოლო შემდეგ თავად ხელმძღვანელობდა ამ სამსახურს. მან დააამთავრა სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის სატყეო-სამეურნეო ფაკულტეტი, პროფესიით მეტყევე-ინჟინერია. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ განაწილებით მოხვდა ოჩამჩირის რაიონის სოფელ ჩლოუში, სადაც სამი წელი დაჰყო სატყეო უბნის უფროსის თანამდებობაზე. სიამოვნებით იხსენებს აფხაზებთან გატარებულ წლებს, მისი თქმით იქაურმა მოსახლეობამ შინაურივით მიიღო და თავს ევლებოდა. იქედან გამომდინარე, რომ დედა მარტო იყო მშობლიურ სახლში, გადაწყვიტა ლანჩხუთში დაბრუნებულიყო და იქ გაეგრძელებინა მუშაობა. თავიდან მუშაობდა სხვადასხვა სამსახურებში, როგორც ჩანს მისი ნიჭიერება და საქმისადმი ერთგულება შეუმჩნეველი არ დარჩენიათ და კომუნალური მეურნეობის დირექტორად დანიშნეს. ამავდროულად იყო ქალაქის საბჭოს დეპუტატი. ცოტა ხნის შემდეგ გადაიყვანეს სოფლის მეურნეობის დარგში კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების უფროსად. 1969 წელს ლანჩხუთში გაიხსნა სატყეო მეურნეობა, მაშინდელმა რაიკომის მდივანმა დავით საბაშვილმა დააკმაყოფილა რევაზ იმნაძის თხოვნა და ის გადაიყვანა სატყეო მეურნეობაში დირექტორის მოადგილის თანამდებობაზე. ზემოთ ნახსენები სამსახურები არ იყო ახლოს ბატონი რევაზის პირდაპირ პროფესიასთან და მისი სურვილი იყო იქ გადასულიყო, სადაც მის ცოდნა-განათლებას სრულად გამოიყენებდა. ის დიდი ხნის განმავლობაში იკავებდა დირექტორის მოადგილის პოსტს, ხოლო როდესაც ,,ქვეყანა აირია“, იგულისხმება 90-იანი წლები და ვერავინ გაბედა დირექტორის მოვალეობის შესრულება, კრების გადაწყვეტილებით, ბატონი რევაზი გახდა სატყეო მეურნეობის ხელმძღვანელი. ის წავიდა თბილისში და პირადად მინისტრ ჯაფარიძეს მოახსენა ამ გადაწყვეტილების შესახებ, ხოლო როდესაც მინისტრმა ჰკითხა მას, თუ რა პროფესიის ბრძანდებოდა იმნაძე და პასუხი მიიღო, ულაპარაკოდ მოაწერა ხელი მისი დირექტორად დანიშვნის ბრძანებას. მას ძალიან რთულ პერიოდში მოუწია ამ სამსახურის ხელმძღვანელობა, როგორც ის ამბობს, მაშინ კანონის ძალით რომ ემოქმედათ, მოსახლეობის 80% უნდა დაეჭირათ. ქვეყანაში არსებული მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობის გამო ბევრ დარღვევაზე უწევდათ თვალის დახუჭვა. უშუალოდ მისი თანამონაწილეობით განაშენიანდა 20 000 ჰექტარი ტყე. მას გადასცეს ,,დამსახურებული მეტყევის“ ჯილდო ამ დარგში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილის გამო. ის ძალიან განიცდის, რომ ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის დაქვემდებარებაში არსებული ტყე სრულიად უცერემონიოდ გადასცეს კოლხეთის ეროვნულ პარკს, მიუხედავად საზოგადოებრივი პროტესტისა. შეწუხებულია ქვეყანაში არსებული მძიმე სოციალური მდგომარეობის გამოც, ხოლო განსაკუთრებით დიდ საშიშროებას ხედავს უცხოელებისთვის მოქალაქეობის მინიჭების საკითხში. რევაზ იმნაძე მთელი ცხოვრება იბრძოდა, ყოველთვის ეშინოდა სუსტი არ ყოფილიყო. ახლაც იხსენებს, როგორ დაჩაგრა ერთმა უფროსკლასელმა ბავშვობაში და რა მონდომებით დაიწყო მას მერე ვარჯიში, რათა ვერავის ვერ შეძლებოდა მისი დაჩაგვრა. კაცი, რომელიც ყველას უყვარს, არის ჩინებული თამადა, კარგი მომლხენი, დამსახურებული მეტყევე ახლახანს იუბილარი იყო, მას 84 წელი შეუსრულდა. ,,ჰო და არა“ ულოცავს ბატონ რევაზს დაბადების დღეს და დიდხანს სიცოცხლეს უსურვებს. ჩვენ არ ვართ განებივრებული პროფესიონალებით, აუცილებლად უნდა გავუფრთხილდეთ ისეთ ადამიანს, როგორიც რევაზ იმნაძეა.
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

ვრცლად: ვეტერანი მეტყევე, ცნობილი თამადა და უბრალოდ კარგი ადამიანი

ნაბიჯი წინ, თუ ნაბიჯი უკან?! რატომ დაინგრა სამხედრო კომისარიატის შენობა?!

ლანჩხუთელებისთვის კარგად ნაცნობი ყოფილი სამხედრო კომისარიატის შენობა აღარ არსებობს. აღნიშნული შენობა ერთ-ერთ მყარ ნაგებობად ითვლებოდა მთელი რაიონის მასშტაბით, უცნაურია რატომ გადაწყვიტა სახელმწიფომ მაინცდამაინც მისი დანგრევა. როგორც ამბობენ, ამ ადგილას აშენდება იუსტიციის სახლი, რაც არ არის ცუდი, მაგრამ ვფიქრობთ შესაძლებელი იყო შენობის რეკონსტრუქცია, ამით არაფერი დაშავდებოდა. თანაც, ვისაც ნანახი აქვს იუსტიცის სახლის მაკეტი, დაგვეთანხმება, რომ იმ უზარმაზარ შენობასთან ასანთის კოლოფის ოდენა სჩანს. როგორც გამგეობაში აცხადებენ, შენობის რეკონსტრუქცია დიდ ხარჯებს მოითხოვდა, ამასთან თანამედროვე სტანდარტებში არ ჯდებოდა. საინტერესოა რამდენი შენობა შეესაბამება დღეს ლანჩხუთში ევროსტანდარტებს, სამხედრო კომისარიატის შენობა რომ გამოიყვანეს ქალაქის იერსახის დამმახინჯებლად. როგორც ჩანს, დიდი შენობა-ნაგებობების ნგრევა ლანჩხუთს სენად მოედო. ,საქართველოს ბანკი“ ყოფილი რუსული სკოლის შენობის დანგრევის ხარჯზე განთავსდა იქ სადაცაა. იგივე ბედი ხვდა წილად ,,გურიის“ ლეგენდარულ სტადიონს. სამწუხაროდ, სამხედრო კომისარიატის შენობის ნგრევას მძიმე შემთხვევის გარეშე არ ჩაუვლია, დაზარალებულია კახა ხელაძე, რომელიც თბილისშია გადაყვანილი და მისი მდგომარეობა ახლაც მძიმედ ითვლება. თავისთავად ცუდია ის ფატი, რომ ასე უცერემონიოდ ინგრევა დიდი შენობა-ნაგებობები ჩვენს რაიონში, ხოლო პასუხი - ,,თანამედროვე სტანდარტებს არ შეეფერება“, მძიმე მოსასმენია.
გიორგი კილაძე

სამსახური არჩევნებამდე და არჩევნების შემდეგ?!

ჩვენი რედაქცია მიმსვლელ-მომსვლელთა სიმრავლეს არასდროს უჩიოდა, თუმცა ამ ბოლო დროს ჩვენთან ძალიან მომრავლდა სამსახურდაკარგული ადამიანების ვიზიტი, ან ისეთების მოსვლა ვისაც შიში აქვს, რომ მალე სახლში გაუშვებენ. როგორც მოგეხსენებათ, რამდენიმე ა(ა)იპ-იდან უკვე დაითხოვეს თანამშრომლები, ხოლო ძალიან მალე შესაძლოა ამ პროცესმა მასიური სახე მიიღოს. ეჭვი არ შეგეპაროთ იმაში, რომ გამგეობის სამსახურები მართლაც გაბერილი იყო და თანამშრომლების ძირითად საქმიანობას ცაცხვის ძირში ბაასი წარმოადგენდა, თუმცა მაინც გულსატკენია ამდენი პოტენციური უმუშევარი ადამიანის ყურება. საკითხავია, თავდაპირველად რატომ მოხდა ამ უფუნქციო სამსახურების შექმნა და მასში იმ ადამიანების დასაქმება, რომლებსაც არავითარი კომპეტენცია არ გააჩნდათ. პასუხი მარტივია, ,,ქართულმა ოცნებამ“ ავად თუ კარგად თავისი აქტივი დაასაქმა და სამომავლო გეგმებზე, ანუ არჩევნებისთვისაც იზრუნა. ზოგი დეიდაშვილს, ბიძაშვილს, მამიდაშვილს აფორმებდა და ხელფასს თვითონ იღებდა, მართლა ,,ნინიას ბაღი“ გახდა ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი. უამრავი ლანჩხუთელის დასახელება შეიძლება, რომელთა ცოდნა-განათლება, კვალიფიკაცია ეჭვს არ იწვევს არავისში, მაგრამ სახლში სხედან იმის გამო, რომ მმართველი გუნდის გულშემატკივრებად არ ითვლებიან. თვითმმართველობის არჩევნებში ოცნების წარმატებას იმანაც დიდად შეუწყო ხელი, რომ რაიონის მოსახლეობის არცთუ მცირე ნაწილი ა(ა)იპ-ებში იყო დასაქმებული, ამას თუ დავუმატებთ ,,ცოტა ზედმეტ“კოორდინატორებს, არ გაგვიჭირდება დასკვნების გამოტანა. ახლა სიტუაცია ორმაგად მძიმეა, ადრე თუ უსაქმური ხელფასიანების სიმრავლე გვაწუხებდა, ახლა მათი უმუშევრობა შეგვაწუხებს. მაგრამ, დაილოცოს იტალია, საბერძნეთი, თურქეთი... ჩვენი მადლიანი ხელისუფლება ხელს არ უშლის თავის მოქალაქეებს წავიდნენ საზღვარგარეთ, ფეხქვეშ გაეგონ იქაურებს და არაადამიანური შრომის ფასად მოპოვებული ფული საქართველოში დარჩენილებს გამოუგზავნონ. არის სხვა ვარიანტიც, ცოტა მეტი მოთმინება უნდა გამოვიჩინოთ და აგერ არჩევნებიც მოახლოებულია, ისე როგორ გაუწყრება მთავრობას ღმერთი, რომ რაღაც სატყუარა არ გადმოგვიგდოს. თქვენ წარმოიდგინეთ, ისე გააზარმაცა და გააზულუქა ამ ა(ა)იპ-ებმა ხალხი, რომ სხვა სამსახურის ალტერნატივას არც განიხილავენ, ,,ჩვენ იქ გვინდაო“. ამ სამსახურებში აცხადებენ ბიუჯეტი არ გვყოფნისო, ადრე როგორ გყოფნიდათო შეეკითხებით ალბათ, ადრე გენაცვალე წინასაარჩევნო მზადება იყო და გავიჭირვეთო, გეტყვიან. დრო მოვა და ეს ადამიანები აუცილებლად დაჭირდება ხელისუფლებას, მაგრამ მუნიციპალიტეტში არსებულ ეკონომიკურ კრიზისს მათი დასაქმება- დაუსაქმებლობით არაფერი რომ არ ეშველება, ფაქტია. არჩევნების ციებ-ცხელებამ ჩაიარა და მალე გამოჩნდება რა შეუძლია ახლადარჩეულ საკრებულოს და ქალაქის მერს. ისე კი, არჩევნების შემდეგ ლანჩხუთიდან უკვე წავიდა პირველი ნაკადი საზღვარგარეთ და სამწუხაროდ, დიდი ალბათობით კვლავ დატოვებენ ოჯახებს ჩვენი რაიონის მაცხოვრებლები. აქ თავის გატანა გმირობად ითვლება, ის რაც საარსებო წყაროდ ითვლებოდა - თხილი, ყანა, ციტრუსი - განადგურებულია. სამსახურებიდანაც უშვებენ ხალხს, ასე რომ, ღმერთია მოწყალე და სხვა არავინ...
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

ვინ ემუქრებოდა ლია ჭეიშვილის ოჯახს?

aketiiiiii3113596 914170442070825 1644077682 nხმაური იყო სოფელ აკეთში, კერძოდ გაგურის დასახლებაში. რამდენიმე ოჯახი ჩინური კომპანიის ქმედებას აპროტესტებდა, მოსახლეობამ გადაკეტა ცენტრალური გზა, მოძრაობა ვეღარ შეძლო კომპანიის მძიმეწონიანმა მანქანებმა, რომლებსაც სოფლიდან ინერტული მასალა გააქვთ. აქციის მონაწილეები კომპენსაციას ითხოვდნენ, მათი თქმით (და ეს ნამდვილად ასეა. ავტ) იქ ცხოვრება გაუსაძლისი გახდა მას შემდეგ, რაც ჩინურმა კომპანიამ სამუშაოები დაიწყო. ,,გაფუჭებულია გზები, ჩამტვრეულია ღობეები, მიწაც მოდის ნელ-ნელა ზევიდან, სახლს ბზარები აქვს. ავადმყოფი დედა მყავს, რომელსაც ერთი წუთიც კი ვერ დაუძინია ამ ხმაურის გადამკიდე. ხმაურს ვინ დაეძებს, წყალიც კი არ გვაქვს და გვენატრება. ყანა ვერ ავიღეთ და თხილი ვერ მოვნახეთ ისეთი მტვერი და ტალახია ირგვლივ. ვითხოვთ კომპენსაციას. უკვე ექვი თვე გავიდა მას შემდეგ, რაც ასურათებენ და მსჯელობენ რა გააკეთონ, კატეგორიულად ვითხოვთ ჩინური კომპანიის წარმომადგენელი მობრძანდეს და დაგველაპარაკოს. ვითხოვ გარანტიას, რომ მოგვეცემა კონპენსაცია, ისე როგორც სხვა ოჯახებს მიეცათ ჩვენს მეზობლად, მათზე ნაკლებ დაზარალებულები არც ჩვენ ვართ. მირეკავს ჩინელი თარჯიმანი, რომელიც რუსულად საუბრობს, ვინმე ალექსი და მეუბნება, რომ პოლიცია მოვა და დაგვარბევს. აგერ ვართ და დაგვარბიონ, ამაზე უარესი რა უნდა დაგვემართოს“- განაცხადა ჟურნალისტებთან საუბრისას ლია ჭეიშვილმა.

ადგილზე მისულებს დაგვხვდნენ ლანჩხუთის პოლიციის სამმართველოს უფროსის მოადგილე ბესო აფაქიძე და სხვა თანამშრომლები, გამგებლის წარმომადგენელი აკეთის თემში მანუჩარ ღლონტიც იქვე იყო. აქციას ესწრებოდა ,,ევროპული საქართველოს“ ლანჩხუთის ორგანიზაციის ლიდერი ირაკლი მარშანიშვილი, მოგვიანებით მუნიციპალიტეტის გამგებლის მოვალეობის შემსრულებელი ნუგზარ ცინცაძეც გაეცნო ადგილზე სიტუაციას. არსად ჩანდა აკეთის მაჟორიტარი დეპუტატი გიორგი მორჩილაძე, რამაც ძალიან გაანაწყენა აქციის მონაწილეები, მათი თქმით სწორედ ასეთ დროს სჭირდება მოსახლეობას დეპუტატის თანადგომა. უნდა აღინიშნოს, რომ პოლიციას მცდელობაც კი არ ჰქონია აქციის დარბევის ან იძულებითი წესით გზის გახსნის. პოლიციის უფროსის მოადგილე ბესო აფაქიძე პირადაც გაეცნო არსებულ სიტუაციას, ნახა დაშვავებული მიწა, ბზარები სახლზე, დაყრუებული წყლის სისტემა. მან სთხოვა ლია ჭეიშვილს და მის ოჯახს გზა გაეხსნათ და პირადად აიღო პასუხისმგებლობა, რომ უახლოეს დღეებში მოაგვარებდა ამ პრობლემას, კონკრეტულად კი ყველა მხარეს შეკრებდა და ოპტიმალურ გადაწყვეტილებამდე მივიდოდნენ. ლია ჭეიშვილი მადლობას უხდიდა აფაქიძეს გამოჩენილი ყურადღებისათვის, თუმცა კატეგორიულად ითხოვდა ჩინური კომპანიის წარმომადგენლის მოსვლას აქციაზე. ნუგზარ ცინცაძის დაჟინებული მოთხოვნით როგორც იქნა ამოვიდა სოფელში თარჯიმანი. მართლაც საოცარი ნებისყოფა და სტუმართმოყვარეობა გამოიჩინეს ადგილობრივებმა, რომ ჩინელი თარჯიმნის თავხედობას საკადრისი პასუხი არ გასცეს. როდესაც ქალბატონი ლია რუსულად უხსნიდა პატივცემულ ალექსის, რომ საკითხის დადებითად გადაუწყვეტლობის შემთხვევაში გზის პიკეტირება გაგრძელდებოდა, ჩინელის პასუხი იყო - ,,პასმოტრიმ“. ვისი ბრალია, რომ საქართველოში ქართველებს ასე ესაუბრებიან ეს ცალკე თემაა.

დავუბრუნდეთ აკეთის აქციას, საბოლოოდ სამართალდამცავების თხოვნა გაითვალისწინეს ადგილობრივებმა და მანქანებს გადაადგილების უფლება მისცეს. თუმცა, პირობის დარღვევის შემთხვევაში და თუ ერთ კვირაში პასუხს ვერ მიიღებენ, მათ კიდევ დააანონსეს გზის პიკეტირება, ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ გზას აღარ გახსნიან, ვიდრე პრობლემას არ მოუგვარებენ.

თორნიკე ჯიჯიეშვილი


მოიწონეთ სტატია