როგორც მთელს მუნიციპალიტეტში, ასევე შუხუთშიც, მოსახლეობა შიშ-კანკალით ელოდება ზამთრის დადგომას

suxutii3 4E3693CD80AD cx10 cy0 cw89 w1023 r1 sშუხუთის ტერიტორია დასახლებული იყო უძველესი დროიდან. ჩვ. წ. V-VI საუკუნეებში შუხუთის ტერიტორიაზე არსებობდა ციხე-ქალაქი. ციხე-ქალაქის არსებობა დასტურდება სოფლის ტერიტორიაზე ნაპოვნი მასალით: მე-5-6 საუკუნეების სასახლის ნაშთებით, 5-6 საუკუნეების მთავარანგელოზის ტაძრის ნანგრევებით, ე.წ. „თერმას“ ტიპის აბანოს ნანგრევები და აბანოს იატაკის მოზაიკური ფრაგმენტით, ასევე კერამიკული მილების საკმაოდ რთული სისტემით. სავარაუდოდ, ქალაქის არსებობას ხელს უწყობდა თიხამიწით და კირქვით მდიდარი მიწა. ციხე-ქალაქის არქეოლოგიური გათხრები 1961 წელს განხორციელდა.
ტოპონიმი შუხუთი მოხსენიებულია 1708 წელს. თქმულების მიხედვით იგი წარმოიშვა თურქებისაგან, რომლებმაც ამ ადგილს უწოდეს უხუთი (აუღებელი). სოფელში იდგა ღვთისმშობლის ქვით ნაგები ეკლესია, ქვის გალავნით და ქვისავე მთავარანგელოზის ეკლესია. 1855 წელს, ყირიმის ომის დროს მოხდა ბრძოლა რუსეთისა და ოსმალეთის ჯარებს შორის.
ლელო
შუხუთი ცნობილია ლელობურთის შეჯიბრით, რომელიც ყოველ აღდგომა დღეს იმართება. ლელოს ტრადიცია სათავეს შუხუთფერდის ბრძოლიდან იღებს. ლელოს გატანის წესები ასეთია: ბურთი იწონის ერთ ფუთს (16 კილოგრამს). ბურთის ტყავი ივსება სილით და ნახერხით. ძველად სანამ ბურთს ბოლომდე მოკერავდნენ, მანამდე აღდგომის წინა ღამეს, ბურთში აგუნას წვენს ასხამდნენ. აგუნა უძველესი წარმართული რიტუალიდან გადმოსული გაქრისტიანებული ღვინის დღესასწაულია. აგუნა შავი ღვინის, თაფლის, ბროწეულის წვენის ნაზავია. გამარჯვებული ის არის, ვინც ლელოს ღელის გადაღმა გადაიტანს თავის მოთამაშეებიანად.


გადავწყვიტეთ სოფელ შუხუთზე გაგვეკეთებინა რეპორტაჟი, რადგან ბოლო ხანს მომხდარი მოვლენების ეპიცენტრში სწორედ შუხუთია. როგორც მოგეხსენებათ, ე.წ ,,ფერმერთა სახლი“ დავის საგნად იქცა მუნიციპალიტეტსა და სოფელს შორის. შენობა, რომელიც თავის დროზე პარლამენტარმა გიორგი გოგუაძემ და პავლე ორაგველიძემ გააკეთეს, ეკონომიკის სამინისტრომ მუნიციპალიტეტს აუსახა თავის ბალანსზე. გადაწყდა, აუქციონით გარკვეულიყო ამ შენობის ბედი. აუქციონში მონაწილეობა არ მიუღია ჯლ-ის ფირმას, ანუ პავლე ორაგველიძის კომპანიას. კომპანია ,,ტოდინი“ერთადერთი იყო, ვინც ამ აუქციონში მიიღო მონაწილეობა და შესაბამისად გაიმარჯვა. ,,ჰო და არა“ დაუკავშირდა პავლე ორაგველიძეს, რომელმაც განაცხადა, რომ იწყებს სასამართლო დავას მუნიციპალიტეტის წინააღმდეგ. ,,სიმართლე ჩვენს მხარესაა და აუცილებლად გავიმარჯვებთ, უახლოეს ხანში ყველაფერს ნათელი მოეფინება, ბოლომდე ვიბრძოლებთ, რათა სოფლის ინტერესები დავიცვათ“- ამბობს ორაგველიძე. სავარაუდოდ, აღნიშნული საკითხი ხმაურისა და პრობლემების გარეშე ვერ გადაწყდება.
რაც შეეხება სხვა პრობლემურ საკითხებს, ჩინური კომპანიის წინააღმდეგ ამჯერად შუხუთელებიც გამოვიდნენ, მოსახლეობის თქმით, მათი ცხოვრება გაუსაძლისი გახადა კომპანიის მძიმეწონიანი მანქანების გადაადგილებამ. ,,ვერც ქუჩაში გამოვსულვართ და ვერც სახლში გავჩერებულვართ. მთელი ზაფხული ისე გავიდა, ერთხელაც არ მოურწყავთ გზა. გვესმის, სახელმწიფო მნიშვნელობის პროექტი ხორციელდება, მაგრამ ვის ხარჯზე?! ჩვენი და ჩვენი შვილების ჯანმრთელობა თუ შეიწირა ამ ამბავმა და მოვკვდით, რაღად მინდა მერე მაგათი გზა. კიდევ სამი წელი უნდა გაგრძელდესო და ამ დროში ვინღა დავრჩებით ცოცხალი?! ისეთი მტვრის ბუღია ირგვლივ, დავიხოცებით ყველა. ეგ უნდათ მგონი კიდეც. არჩევნები რომ იყო, ხომ დავუდექით გვერდით ხელისუფლებას, ახლა მოვიდნენ და თავადაც დაგვიდგენ გვერდში“- აცხადებენ აქციის მონაწილეები. ხელისუფლების მაგივრად, შუამავალი აქაც პოლიცია აღმოჩნდა, სამართალდამცავების თხოვნის თუ მოთხოვნის შედეგად, მძიმეწონიანმა მანქანებმა ჩვეულ რეჟიმში გააგრძელეს მუშაობა. მოსახლეობამ მიიღო დაპირება, რომ უახლოეს ხანში მათი პრობლემა მოგვარდება.
როგორც მთელს მუნიციპალიტეტში, ასევე შუხუთშიც, მოსახლეობა შიშ-კანკალით ელოდება ზამთრის დადგომას, ვინაიდან სოფლის მეურნების მოსავალი ამ შემოდგომაზე ნულს უტოლდება. პრობლემაა შეშის საკითხიც, მართალია გაზი შესულია ამ თემში, თუმცა უსახსრობის გამო ბევრ ოჯახს შეყვანილი არ ჰყავს სახლში. მაგალითისთვის მოგიყვანთ ბესარიონ იმნაიშვილს, 62 წლის კაცს, რომელიც სამჯერ არის ნაინფაქტარი და მეორე ჯგუფის ინვალიდია და სახელმწიფო პენსიის სახით 100 ლარს აძლევს, სოციალური დახმარება მოუხსნეს. მას არა აქვს არანაირი ფინანსური შესაძლებლობა გაზი შეიყვანოს სახლში, ის კი არადა, თავი ძლივს გააქვს, თუ ამას თავის გატანა ჰქვია. როგორც მოსახლეობა აღნიშნავს, იმ ფართობებში, სადაც შეწამვლა მოხდა, შედარებით არის მოსავალი, ხოლო იმ საყანე ფართობებიდან საერთოდ არ მიუღიათ მოსავალი, სადაც შეწამვლა არ მომხდარა. დასაქმება შუხუთშიც ტრადიციული პრობლემაა, საფრთხე ექმნებათ იმ დასაქმებულ შუხუთლებსაც, ვინც კომპანია ,,ტოდინში“ მუშაობს, რადგან როგორც პავლე ორაგველიძე და კომპანია GL აცხადებს, ,,ტოდინი“ ისე მოიქცევა, როგორც ისინი ეტყვიან და შეიძლება საერთოდ გავიდეს ბაზრიდან. ,, ,,ტოდინი“ ჩვენი ხათრით ჩერდება აქ, თორემ მისთვის ბევრად ხელსაყრელია ფოთში მუშაობა, ყველა დღე უწევთ სიარული ლანჩხუთსა და ფოთს შორის. თუ საქმე ჩვენს სასარგებლოდ არ გადაწყდება, მაშინ იძულებულლნი გავხდებით ,,ტოდინი“ აქედან გავუშვათ და ამდენი ხალხიც დაუსაქმებელი დარჩება“- ამბობენ GL-ში.
არაერთხელ დაუყენებია საკრებულოში საკითხი შუხუთის მაჟორიტარს აკაკი იმნაიშვილს ყოფილი კულტურის სახლთან დაკავშირებით, მოსახლეობასაც ხშირად მიუმართავს შესაბამისი სამსახურებისთვის, რათა ამ შენობის ბედი გადაწყვეტილიყო. მაგრამ, ეს შენობა დღემდე საფრთხეს წარმოადგენს მოსახლეობისთვის, შინაური პირუტყვისთვის. ულამაზესი ეკლესიის გვერდით, ასეთი უსახური შენობის არსებობა და ისიც საშიშ მდგომარეობაში, ნამდვილად არ მეტყველებს ინფრასტრუქტურის სამსახურის კარგ მუშაობაზე.
ხაზგასასმელია ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტი, სადაც გავიარეთ, ვისაც არ შევხვდით, თითქმის ყველგან ერთი და იგივე გვესმოდა და კატეგორიულად მოითხოვეს დაგვეფიქსირებინა. როგორც აღმოჩნდა, შუხუთის მაჟორიტარი დეპუტატი დიდ ქველმოქმედებას ეწევა სოფელში, ,,არ არსებობს გაჭირვებული რომელსაც კაკო არ დახმარებია, არ ყოფილა შემთხვევა, რომ ვინმეს არ დახმარებოდა მატერიალურად თუ კი მას მიმართავდნენ, ჯიბის ფულით ეხმარება ხალხს, სოფლის ადმინისტრაციულ ცენტრს საკუთარი სახსრებით პატრონობდა და ადამიანებს ხელფასს უხდიდა, ცენტრის მოვლა-პატრონობაში“- ეს მცირე ჩამონათვალია, რაც მოსახლეობისგან გავიგეთ. ჩვენ ვაპირებდით ბატონ კაკო იმნაიშვილთან სოფლის საჭირ-ბოროტო თემებზე გასაუბრებას, მაგრამ ხალხის მიერ დაფიქსირებული პოზიციის გამო აღარ მივიჩნიეთ საჭიროდ მისთვის გვეკითხა, თუ რას აკეთებს სოფლისთვის.
შუხუთის ზოგიერთ უბანს წყლის, ხოლო თითქმის ყველა უბანს გარე-განათების პრობლემა აწუხებს. სოფლის მოსახლეობა იმედოვნებს, რომ ახლადარჩეული საკრებულო და ლანჩხუთის მერი გულისხმიერებას გამოიჩენს და მათ ყველა პრობლემის მოგვარებაში დაეხმარება.
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

აცანას კიდევ ერთი სალოცავი შეემატა

acaaaaana3471939 326179731118869 531472082198563234 nშაბათს 11 ნოემბერს, მისი მაღალყოვლადუსამღვდელოესი მიტროპოლიტი იოსების ლოცვა-კურთხევით სოფელ აცანაში, კვიჭიძეების უბანში იკურთხა წმინდა მარინეს სახელობის ტაძარი. თავდაპირველად ტაძრის მშენებლობას საფუძველი ძმებმა ლადო და ენვერ კვიჭიძეებმა ჩაუყარეს, სამწუხაროდ მათ არ დასცალდათ მადლიანი საქმის ბოლომდე მიყვანა. აცანის მკვიდრმა, ბიზნესმენმა სოსო(სოლომონ) ჩხაიძემ შეძლო და სრულყოფილი სახე მისცა ამ ტაძარს. აღსანიშნავია, რომ ოქონის ტაძარიც, რომელიც გამორჩეულ ადგილას მდებარეობს და ულამაზეს სანახაობას წარმოადგენს, სწორედ სოსო ჩხაიძემ ააშენა. აცანა  ტაძრების სიმრავლეს ნამდვილად არ უჩივის, თუმცა მრევლი  სანთლით საძებარია!

დიდი ქართველი

jansugiჭეშმარიტად სახალხო პოეტის, საზოგადო მოღვაწის - ჯანსუღ ჩარკვიანის გარდაცვალებამ ღრმა მწუხარება გამოიწვია მთელს საქართველოში. გადაუჭარბებლად შეიძლება ითქვას, რომ იგი ქართველი კაცის სინდის-ნამუსის განსახირება იყო.
ადრეულ წლებში ცნობილი პოეტი არაერთხელ სტუმრებია ჩვენს რაიონს. ძალიან უყვარდა მოსახლეობასთან შეხვედრა, განსაკუთრებით ახალგაზრდობასთან. პოეტის მდიდარი პოეზია თავიდანვე გაჟღენთილი იყო ეროვნული სულისკვეთებით. მისი შემოქმედება ადამიანის სულს ბოლომდე სწვდებოდა და აფიქრებდა ცხოვრებაზე. წილად მხვდა ბედნიერება, რომ სხვა გამოჩენილ ადამიანებთან ერთად, რომელთა შორის იყო ბატონი ჯანსურ ჩარკვიანი, ვყოფილიყავი საქართველოს პირველი პარლამენტის წევრი 1992-1995 წლებში.
იმჟამინდელ პარლამენტში ჭარბობდნენ ასაკოვანი დეპუტატები, უმრავლესობის ასაკი 60, 70, 80 წელს შეადგენდა. შედარებით ახალგაზრდები, მცირერიცხოვანი ჯგუფი ვიყავით და უნდა გენახათ, როგორი გამორჩეული გულისხმიერებით და ყურადღებით გვეპყრობოდა ბატონი ჯანსუღი. იგი თავის მაგალითზე გვიჩვენებდა, როგორი უნდა ყოფილიყო ქვეყნის ნამდვილი პატრიოტი. თითოეული ჩვენგანის წარმატება ძალიან უხაროდა და უყურადღებოდ არ ტოვებდა.
ჩემთან საუბრისას, ხშირად ინტერესდებოდა რაიონში და სოფლებში არსებული მდგომარეობით. ძალიან წუხდა და განიცდიდა, როცა ვეუბნებოდი, როგორ ნადგურდებოდა საკოლმეურნეო საკუთრება, ვერანდებოდა ჩაისა და ციტრუსის პლანტაციები.
მახსოვს, ერთხელ სატელევიზიო გამოსვლის შემდეგ, უკვე მეორე დღეს, სხდომათა დარბაზში ჩემს მაგიდაზე, კონვერტში ჩადებული ასეთი ლექსი დამხვდა:
,, რაც უნდა გვიქნას დრომა
აქვს სიტყვას წონაც, ზომაც;
წუხელ გისმენდი ომარ,
დე! ჩამითვალონ წყრომად,
შენი გამოსვლა ომარ,
არ ჰგავდა სხვების თომარს;
მთელი სულით და გულით
მივესალმები ომარს!
ჯანსუღ ჩარკვიანი
16 მაისი 1995 წელი.
სამშობლოზე, ქართველ ხალხზე და განსაკუთრებით ახალგაზრდობაზე უსაზღვროდ შეყვარებული ადამიანის გარდაცვალება დიდი დანაკლისია ქვეყნისა და თითოეული ჩვენგანისათვის!
ომარ ხუციშვილი.

რა უარყოფითი შედეგები შეიძლება მოჰყვეს მთავრობის მიერ შემოთავაზებულ საპენსიო პროგრამას?!

GOCIII115277122140547 8776163632589019555 nიმედია, არ ვარ ერთადერთი ადამიანი საქართველოში, რომელიც ფიქრობს, რომ ხელისუფლება უნდა აზროვნებდეს საზოგადოებრივად და არა საკუთარ თავზე მორგებული პრინციპებით. შევეცადე დამენახა დღევანდელი ხელისუფლების მხრიდან საზოგადოებრივი მიდგომა საქმისადმი, მაგრამ ამაოდ. პირადი ინტერესი იცოცხლე ყველას აქვს. ვიზა-ლიბერალიზაციის საკითხი ავიღოთ თუნდაც, იმხელა ხელფასები და პრემია-დანამატები აქვთ მთავრობის წევრებს, რომ ნამდვილად აქვთ ფუფუნება საზღვარგარეთ გაემგზავრონ და გაერთონ, ჩვენ კი...
ახლა მთავრობამ ,,არაჩვეულებრივი“გეგმა შემოვგვთავაზა, თურმე კარგი იქნება საკუთარ პენსიას ჩვენვე თუ გამოვიმუშავებთ. თვით აფრიკის ჩამორჩენილ ქვეყნებს შორისაც ვერ იპოვით სახელმწიფოს, რომელსაც მსგავსი უაზრო და უვარგისი განვითარების გეგმა გააჩნია. საქართველოში 500 ლარის ზემოთ ხელფასი საზოგადოების მინიმალურ პროცენტს შეიძლება ჰქონდეს, ისინი როგორმე შეძლებენ დანაზოგის გაკეთებას, მაგრამ როგორ მოიქცეს იმან, ვისაც ხელფასი საერთოდ არ აქვს? ამ კითხვაზე ზუსტი და ამომწურავი პასუხი არსებობს- ვერ დავაგროვებთ მომავლის პენსიას და მორჩა. მთავრობამ ისიც ვერ მოიფიქრა, რომ ამ პროგრამის შესასრულებლად, ქვეყნის მოქალაქეების დასაქმებაა საჭირო. ეს პროგრამა გახლავთ ხალხის აგდება, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით. უნდა დავზოგოთ ფული, რომელიც არ გვაქვს, უნდა შევჭამოთ სიბერეში, როცა ახლა გვშია. პენსიონერთა საზოგადოება ითვლება საზოგადოების იმ კატეგორიად, რომელიც ყველაზე მეტად იმსახურებს დაფასებას, პატივისცემას და ყურადღებას. ჩვენს ქვეყანაში მათი ღვაწლი დავიწყებასაა მიცემული. როგორ შეიძლება ადამიანები, რომლებიც 18 წლიდან 60-65 წლამდე მუშაობდნენ, იყვნენ მედიცინის მუშაკები, პედაგოგები, ინჟინრები, თუნდაც უბრალო მუშები და ა.შ მათ წინაშე მთავრობა პასუხისმგებლობას იხდის 180 ლარით! ლარი კი სადაცაა კუპონს დაემსგავსება. 180 ლარი დღეს 18 ლარის ტოლფასია.
რამდენიმე დღის წინ სოფელ ქვიანში ჩავედი ახლობელთან, ერთი ბებო შევნიშნე, რომელსაც გადაადგილება უჭირდა და სახლამდე მივაცილე. ნამდვილი საცოდაობის მომსწრე გავხდი, ამ მოხუცებულის პატარა სახლს კრამიტები მთლიანად ჩამოსცვენოდა, ხოლო სახლი ოთხი ცალი ბამბუკით ჰქონდა შებიჯგული და გამაგრებული. სახელს და გვარს არ ვწერ შეგნებულად, ვინაიდან სოციალური დახმარებით სარგებლობს ეს ადამიანი, ერთადერთი უცოლო შვილი ცეროზით გარდაეცვალა. პატარა ,,კორფუჯის“ ფირმის ტელევიზორის და ორი ნათურის მქონე მოხუცებულს, დენის გადასახადი 31 ლარი მოუვიდა! ამ ბებოს შემხედვარე, თითქოს უსულო სხეულით წამოვედი. ხედავთ ძვირფასო მთავრობის წევრებო, რა დღეშია ხალხი? სანამ თქვენ პრემია-დანამატებს ჯილდოს არქმევთ, მანამ ხალხი ტანჯვა-წამებაში ლევს სულს. სამწუხაროდ, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, პენსიონერებს არასდროს ჰქონიათ დაფასება. ნუ იფიქრებთ ბატონებო მხოლოდ საკუთარ თავზე, თორემ ნათქვამია ,,დრონი მეფობენ და არა მეფენი“. საქართველოში მცხოვრებ ყველა პენსიონერს ვუსურვებ დიდხანს სიცოცხლეს და ჯანმრთელობას!
გოჩა პაპავა

ვეტერანი მეტყევე, ცნობილი თამადა და უბრალოდ კარგი ადამიანი

revazaრევაზ იმნაძე წლების განმავლობაში ლანჩხუთის სატყეო სამმართველოს ემსახურებოდა, თავდაპირველად მოადგილის რანგში, ხოლო შემდეგ თავად ხელმძღვანელობდა ამ სამსახურს. მან დააამთავრა სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის სატყეო-სამეურნეო ფაკულტეტი, პროფესიით მეტყევე-ინჟინერია. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ განაწილებით მოხვდა ოჩამჩირის რაიონის სოფელ ჩლოუში, სადაც სამი წელი დაჰყო სატყეო უბნის უფროსის თანამდებობაზე. სიამოვნებით იხსენებს აფხაზებთან გატარებულ წლებს, მისი თქმით იქაურმა მოსახლეობამ შინაურივით მიიღო და თავს ევლებოდა. იქედან გამომდინარე, რომ დედა მარტო იყო მშობლიურ სახლში, გადაწყვიტა ლანჩხუთში დაბრუნებულიყო და იქ გაეგრძელებინა მუშაობა. თავიდან მუშაობდა სხვადასხვა სამსახურებში, როგორც ჩანს მისი ნიჭიერება და საქმისადმი ერთგულება შეუმჩნეველი არ დარჩენიათ და კომუნალური მეურნეობის დირექტორად დანიშნეს. ამავდროულად იყო ქალაქის საბჭოს დეპუტატი. ცოტა ხნის შემდეგ გადაიყვანეს სოფლის მეურნეობის დარგში კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების უფროსად. 1969 წელს ლანჩხუთში გაიხსნა სატყეო მეურნეობა, მაშინდელმა რაიკომის მდივანმა დავით საბაშვილმა დააკმაყოფილა რევაზ იმნაძის თხოვნა და ის გადაიყვანა სატყეო მეურნეობაში დირექტორის მოადგილის თანამდებობაზე. ზემოთ ნახსენები სამსახურები არ იყო ახლოს ბატონი რევაზის პირდაპირ პროფესიასთან და მისი სურვილი იყო იქ გადასულიყო, სადაც მის ცოდნა-განათლებას სრულად გამოიყენებდა. ის დიდი ხნის განმავლობაში იკავებდა დირექტორის მოადგილის პოსტს, ხოლო როდესაც ,,ქვეყანა აირია“, იგულისხმება 90-იანი წლები და ვერავინ გაბედა დირექტორის მოვალეობის შესრულება, კრების გადაწყვეტილებით, ბატონი რევაზი გახდა სატყეო მეურნეობის ხელმძღვანელი. ის წავიდა თბილისში და პირადად მინისტრ ჯაფარიძეს მოახსენა ამ გადაწყვეტილების შესახებ, ხოლო როდესაც მინისტრმა ჰკითხა მას, თუ რა პროფესიის ბრძანდებოდა იმნაძე და პასუხი მიიღო, ულაპარაკოდ მოაწერა ხელი მისი დირექტორად დანიშვნის ბრძანებას. მას ძალიან რთულ პერიოდში მოუწია ამ სამსახურის ხელმძღვანელობა, როგორც ის ამბობს, მაშინ კანონის ძალით რომ ემოქმედათ, მოსახლეობის 80% უნდა დაეჭირათ. ქვეყანაში არსებული მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობის გამო ბევრ დარღვევაზე უწევდათ თვალის დახუჭვა. უშუალოდ მისი თანამონაწილეობით განაშენიანდა 20 000 ჰექტარი ტყე. მას გადასცეს ,,დამსახურებული მეტყევის“ ჯილდო ამ დარგში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილის გამო. ის ძალიან განიცდის, რომ ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის დაქვემდებარებაში არსებული ტყე სრულიად უცერემონიოდ გადასცეს კოლხეთის ეროვნულ პარკს, მიუხედავად საზოგადოებრივი პროტესტისა. შეწუხებულია ქვეყანაში არსებული მძიმე სოციალური მდგომარეობის გამოც, ხოლო განსაკუთრებით დიდ საშიშროებას ხედავს უცხოელებისთვის მოქალაქეობის მინიჭების საკითხში. რევაზ იმნაძე მთელი ცხოვრება იბრძოდა, ყოველთვის ეშინოდა სუსტი არ ყოფილიყო. ახლაც იხსენებს, როგორ დაჩაგრა ერთმა უფროსკლასელმა ბავშვობაში და რა მონდომებით დაიწყო მას მერე ვარჯიში, რათა ვერავის ვერ შეძლებოდა მისი დაჩაგვრა. კაცი, რომელიც ყველას უყვარს, არის ჩინებული თამადა, კარგი მომლხენი, დამსახურებული მეტყევე ახლახანს იუბილარი იყო, მას 84 წელი შეუსრულდა. ,,ჰო და არა“ ულოცავს ბატონ რევაზს დაბადების დღეს და დიდხანს სიცოცხლეს უსურვებს. ჩვენ არ ვართ განებივრებული პროფესიონალებით, აუცილებლად უნდა გავუფრთხილდეთ ისეთ ადამიანს, როგორიც რევაზ იმნაძეა.
თორნიკე ჯიჯიეშვილი

ვრცლად: ვეტერანი მეტყევე, ცნობილი თამადა და უბრალოდ კარგი ადამიანი

მოიწონეთ სტატია